หลินมั่วหรานสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มกลั้นความรู้สึกปั่นป่วนในอก ก่อนหันกลับขึ้นรถ
พอขึ้นรถ เธอก็เห็นกลุ่มผู้หญิงล้อมกู้หนานอยู่ พวกหล่อนเบียดเสียดกันจนกินพื้นที่ไปครึ่งคันรถ
พวกเธอแหงนหน้ามองเขาเหมือนลูกนกเพิ่งฟัก รอให้เขาทำสัญญาด้วยอย่างใจจดใจจ่อ ภาพตรงหน้าราวกับดอกไม้ในฮาเร็มที่เบ่งบานงดงามเกินไปท่ามกลางวันสิ้นโลก
สีหน้าของหลินมั่วหรานแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาเช่นเคยอย่างรวดเร็ว
เมื่อครู่ตอนเธอออกไป กู้หนานใช้การสื่อสารทางวิญญาณผ่านสัญญาอธิบายแล้วว่า เพื่อความรอบคอบ เขาจะทำสัญญากับคนกลุ่มนี้ทั้งหมด
เธอเข้าใจ แต่ไม่ได้แปลว่าจะรู้สึกดีเมื่อได้เห็นภาพนี้
เธอไม่ได้หึงสักหน่อย ทั้งสองเพิ่งยืนยันความสัมพันธ์กันได้ไม่ถึงวัน! เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวันด้วยซ้ำ!
เธอไม่มีทางหึงไอ้สารเลวนี่หรอก!
“มั่วหราน กลับมาแล้วเหรอ!” กู้หนานเบียดออกมาจากฝูงคน เดินไม่กี่ก้าวก็มาหยุดตรงหน้าแล้วรวบเธอเข้ากอด “ไม่เป็นไรใช่ไหม? อารมณ์ดีขึ้นหรือยัง?”
“ไม่เป็นไร” หลินมั่วหรานยกมือผลักเขาเบา ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันสบายดี! นายต่างหากที่คงมีความสุข มีผู้หญิงเพิ่มตั้งเยอะ ยินดีด้วยนะ~”
เธอยังอุตส่าห์แสดงอาการงอนเล็ก ๆ แบบนี้ได้ กู้หนานก็รู้แล้วว่าเธอผ่านเรื่องหนักใจมาได้
“เวลาเหลือไม่มากแล้ว มั่วหราน ช่วยอัปเกรดรถให้พวกเธอหน่อย ‘หมาป่า’ ใกล้มาแล้ว”
“รู้แล้ว”
หลินมั่วหรานเปิดหน้าต่างระบบ ใช้วัสดุบางส่วนอัปเกรดรถบัสขั้นพื้นฐาน
ตัวถังเก่าคร่ำถูกหุ้มด้วยแผ่นเหล็กกล้า เปลี่ยนยางเป็นยางเหล็กกล้าติดหมุดย้ำ พอจะป้องกันได้อยู่บ้าง ภายในรถก็ปรับแต่งอย่างเรียบง่าย มีทั้งห้องครัว ห้องอาบน้ำและห้องสุขาครบครัน ส่วนที่นอนก็ต้องอาศัยพนักพิงเก้าอี้พอแก้ขัด