รถค่อย ๆ แล่นไปถึงจุดหมาย หลินมั่วหรานกับกู้หนานเห็นภาพอันน่าสลดนี้กับตาตัวเอง
ซากรถหลายคันกระจัดกระจายอยู่ข้างทาง ตัวถังมีรอยฉีกขาดน่าสยดสยองอยู่หลายแห่ง ราวกับถูกกรงเล็บยักษ์อะไรสักอย่างฉีกผ่าออกจากกันทั้งเป็น เปลือกโลหะบิดงอเปิดออก เบาะนั่งถูกกระชากจนเละเทะ บนพื้นยังมีรอยเลือดสีแดงคล้ำลากยาวเป็นทาง
“ที่นี่เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ล่ะ มั่วหรานพอจะเดาออกไหม?” กู้หนานถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
หลินมั่วหรานปรายตามองเขา “เห็น ๆ อยู่ว่าเจอสัตว์ประหลาดเข้าแล้ว”
กู้หนานฉวยโอกาสถอดแยกซากยานพาหนะพวกนั้นเพื่อนำไปรีไซเคิล
น่าเสียดายที่รถพวกนี้ไม่มีคันไหนเป็นยานพาหนะระดับ 3 จึงไม่ได้เครื่องยนต์สมรรถนะสูงกับเรดาร์ที่พวกเขาขาดแคลนที่สุด แต่ก็ยังเก็บวัสดุพื้นฐานมาได้ไม่น้อย อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำลึกก็ดังมาจากใต้ดินลึก พื้นที่ทั้งหมดเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
“ตัวบ้าอะไรเนี่ย?!” กู้หนานกำพวงมาลัยแน่นทันควัน
ตูม—
หนามแหลมขนาดใหญ่แทงทะลุพื้นถนนขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ผิวถนนยางมะตอยถูกฉีกขาดราวกับกระดาษ เศษหินและก้อนยางมะตอยกระเด็นว่อน หนามนั้นใหญ่เสียจนคนสองคนโอบแทบไม่มิด ผิวของมันปกคลุมด้วยเกราะกระดูกสีคล้ำ เงาเมือกเหนียววาววับสะท้อนแสงอาทิตย์
“แย่แล้ว!”
รูม่านตาของกู้หนานหดแคบ เขากดคันเร่งมิด รถบรรทุกหนักคำรามพลางพุ่งทะยานไปข้างหน้า
หนามแหลมอีกหลายแท่งแทงทะลุพื้นไล่ตามมาติด ๆ เรียงกันราวกับแถวทวนที่พุ่งเข้าโจมตี ปักไล่หลังรถมาตลอดทาง ผิวถนนถูกแทงจนพรุนไปหมด
ปัง!
หนามแท่งหนึ่งเฉี่ยวตัวรถด้านข้าง รถทั้งคันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงเหวี่ยงทำให้หลินมั่วหรานกระแทกเข้ากับประตูรถ ก่อนเข็มขัดนิรภัยจะรั้งเธอกลับมาอย่างแรง
【ยานพาหนะถูกโจมตี ความทนทาน -20%】
หลินมั่วหรานตอบสนองอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ทรงตัวได้ นิ้วมือของเธอก็กดลงบนแผงควบคุมอาวุธ ป้อมปืนหมุนเปลี่ยนทิศอย่างรวดเร็วภายใต้การควบคุมของเธอ