กู้หนานสตาร์ตรถอีกครั้ง ส่วนหลินมั่วหรานก็ไล่แนะนำผลงานดัดแปลงรถของเธอให้เขาฟังทีละอย่าง
กู้หนานฟังเธอพูดพลางยิ้มรับเป็นระยะ
“มั่วหราน คุณนี่เป็นผู้หญิงที่ดีจริง ๆ…”
“เอ่อ…เลิกพูดอะไรน่าขนลุกแบบนี้ได้ไหม? พูดมาตั้งหลายครั้งแล้วนะ!”
“เมียผมเก่งขนาดนี้ ก็ต้องชมสิ~” กู้หนานหัวเราะเบา ๆ “ต่อไปผมกะจะไปซุ่มโจมตีพวกสมาคมล่าหมาป่า แล้วก็แวะไปหาฟางเสี่ยวอวี่ด้วย คุณคิดว่ายังไง?”
“ตามสบายเลยค่ะ เจ้าของรถอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ…ยังไงมั่วหรานก็เป็นแค่หนึ่งในฮาเร็มของคุณกู้ อยากทำอะไรก็ทำเลยค่ะ” หลินมั่วหรานพูดประชดประชัน
ถึงเธอจะยอมให้กู้หนานมีฮาเร็ม ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะไม่เหน็บแนมเขาเรื่องนี้
ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นผู้หญิงแล้ว แถมยังเป็น…แค่ก ๆ…ผู้หญิงของกู้หนานด้วย ในฐานะภรรยา จะให้แบ่งผู้ชายของตัวเองกับผู้หญิงคนอื่นอย่างใจกว้างได้ยังไง โดยไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด?
ถึงเมื่อก่อนเธอจะเป็นผู้ชาย และเข้าใจความคิดของผู้ชายดี! แต่แค่เห็นผู้ชายคนหนึ่งมีฮาเร็มก็ทำให้เธอหงุดหงิดแล้ว ยิ่งผู้ชายคนนั้นเป็นผู้ชายของตัวเองด้วย ยิ่งน่าหงุดหงิดเข้าไปใหญ่
ข้อหนึ่ง คือความหวงแหนในฐานะภรรยา!
ข้อสอง คือศักดิ์ศรีที่เคยมีในฐานะผู้ชาย!
ข้อสาม คือความอิจฉาล้วน ๆ!
ทำไมพอข้ามภพมา เธอถึงต้องกลายเป็นสาวน้อยผมขาวให้เขากระแทก แถมวันเดียวก็กลายเป็นภรรยาตัวน้อยของคนอื่น! ยังตื่นขึ้นมาพร้อมระบบมีฮาเร็มสุดโกงอีก ทำไมเรื่องดี ๆ แบบนี้ถึงไม่ตกมาถึงฉันบ้างนะ!
หลินมั่วหรานรู้สึกอัดอั้นใจ