หลังจัดการการต่อสู้เสร็จ กู้หนานไม่ได้รีบร้อนไปที่รถบัสทันที
เขาเดินมาหาหลินมั่วหรานแทน เธอยืนอยู่หน้ารถหุ้มเกราะที่ตัวเองทำลายไป รถพังยับเยินจนไม่เหลือสภาพ คนข้างในถูกหนามหินแทงทะลุร่าง ศพแต่ละคนดูน่าสยดสยอง
หลินมั่วหรานเม้มริมฝีปาก สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์
“คนพวกนี้...สมควรตายแล้ว...ฉันทำถูกแล้ว!”
เธอใช้ความสามารถเชี่ยวชาญเครื่องจักรและระบบเริ่มแยกชิ้นส่วนยานพาหนะตรงหน้า
【ติ๊ง! แยกชิ้นส่วนยานพาหนะระดับ 2 สำเร็จ ได้รับ: เหล็กกล้าพิเศษกันกระสุน 200 หน่วย, ยางกันกระสุน 6 เส้น, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ 20 ชิ้น, อาหารจำนวนหนึ่ง 50 ส่วน, อาวุธจำนวนหนึ่ง 5 ชิ้น...】
【สังหารผู้เล่นฝ่ายศัตรูจำนวนหนึ่ง เลื่อนระดับเป็นระดับ 5 สำเร็จ ได้รับแต้มคุณสมบัติอิสระ 2 แต้ม】
ขณะที่หลินมั่วหรานกำลังคิดว่าจะลงแต้มอย่างไร กู้หนานก็โอบเอวเธอจากด้านหลัง ยกตัวเธอขึ้นมาทั้งคนราวกับอุ้มแมว
“กู้หนาน?!”
“มั่วหราน เธอต้องเรียกฉันว่าสามีสิ!” กู้หนานแก้คำพูด ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากเธอ
แก้มของหญิงสาวขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอตบอกเขาเบา ๆ อย่างเขินอาย “ปล่อยฉันก่อน กลับไปค่อยว่ากัน...แล้วก็ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย...”
กู้หนานลูบศีรษะเธอ วางเธอลงแล้วพูดอย่างเอ็นดู “ได้! กลับไปค่อยว่ากัน!”
หลังแยกชิ้นส่วนรถหุ้มเกราะอีกคันจนสำเร็จ และเก็บอาวุธที่ตกอยู่บนพื้นแล้ว
ของที่พวกเขาได้มามีดังนี้:
เหล็กกล้าพิเศษกันกระสุน — 400 หน่วย
ยางกันกระสุน — 12 เส้น
ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ — 40 ชิ้น
น้ำมันเอนกประสงค์ — 30 ส่วน
อาหารจำนวนหนึ่ง — 93 ชนิด
อาวุธปืนจำนวนหนึ่ง — 12 กระบอก
...
ยังมีของจิปาถะอีกหลายอย่าง ทรัพย์สินของทั้งคู่เพิ่มพูนขึ้นมากในพริบตา
“ฆ่าคนปล้นชิงแล้วร่ำรวยกันข้ามคืนจริง ๆ ปล้นทรัพย์นี่เป็นวิธีรวบรวมทรัพยากรที่เร็วที่สุดเลย” กู้หนานถอนใจ
ไม่รู้ว่าหลินมั่วหรานเดินไปถึงประตูรถบัสตั้งแต่เมื่อไร
ประตูรถเปิดค้างอยู่ ภายในมืดสลัว อากาศอับชื้นปนกลิ่นสนิมกับเหงื่อ
เหล่าหญิงสาวบนรถเงยหน้ามองเธอ สีหน้าแตกต่างกันไป