เสียงเพลงจากเครื่องเสียงในรถดังคลอเบา ๆ อยู่ในห้องคนขับ ระดับเสียงต่ำจนมีเพียงเขาที่ได้ยิน
กู้หนานจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว ฮัมเพลงตามทำนองเบา ๆ สองสามประโยค ปลายนิ้วเคาะจังหวะบนขอบพวงมาลัยเป็นครั้งคราว
♪I’m at a payphone trying to call home♪
♪All of my change I spent on you♪
♪Where have the times gone♪
……
ระหว่างขับรถ สายตาของเขาก็เหลือบไปทางเบาะข้างคนขับตามความเคยชิน
ว่างเปล่า
ไม่มีเด็กสาวผมขาวที่นอนขดอยู่บนเบาะ พลิกอ่านตำราเวทมนตร์อีกแล้ว ไม่มีเท้าเล็ก ๆ ในถุงน่องสีขาวที่พาดอยู่บนแผงหน้าปัดและแกว่งไปมา อีกทั้งกลิ่นหอมหวานจาง ๆ นั่นก็หายไปด้วย
เพียงไม่กี่วัน เขากลับเริ่มไม่ชินกับการอยู่คนเดียวเสียแล้ว
แต่พอนึกได้ว่าเธอกำลังหลับสนิทอยู่ในห้องนอนด้านหลัง ความว่างโหวงในอกก็ถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกอ่อนโยนบางอย่าง
สมัยที่ยังทำงานเป็นทหารรับจ้าง ทุกครั้งที่มีพี่น้องร่วมรบเสียชีวิต เขาจะนั่งเงียบ ๆ อยู่ตามลำพังตรงมุมห้อง สูบบุหรี่จนหมดมวน
เดิมทีเขาไม่ใช่คนชอบสูบบุหรี่นัก จะจุดสักมวนก็เฉพาะตอนมีสหายเก่าจากไป เพื่อส่งพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
โม่หรานบอกชัดเจนว่าเกลียดกลิ่นบุหรี่ เขาจึงไม่คิดแม้แต่จะสูบ แกะลูกอมไม้หนึ่งเม็ดใส่ปาก ปล่อยให้รสหวานละลายบนปลายลิ้น ใช้แทนความอยากบุหรี่ที่ไม่ถูกกาลเทศะนี้ไปเสีย
ทันใดนั้น เสียงคำรามแหลมสูงก็กรีดผ่านความเงียบงันยามราตรี
ตามด้วยเสียงที่สองและสาม เสียงโหยหวนดังระงมขึ้นจากทุกทิศทาง แสงสีแดงฉานนับไม่ถ้วนสว่างวาบในอาคารสำนักงานและร้านค้าที่ถูกทิ้งร้างสองข้างถนน
ซอมบี้ยื่นตัวออกมาจากอาคาร แล้วกรูกันไปในทิศทางเดียวกัน เสียงฝีเท้ารวมกันเป็นคลื่นกระแทกหนักอึ้ง