“คราวหน้าอย่าทำอะไรบ้าบิ่นแบบนี้อีก” กู้หนานพูดเสียงต่ำ ก่อนจะส่ายหน้าแล้วอุ้มเด็กสาวที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง เดินเข้าไปในห้องน้ำ
เขาค่อย ๆ ชำระล้างร่างกายให้เธอจนสะอาด เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ จากนั้นก็ถอดผ้าปูที่นอนและเครื่องนอนในห้องซึ่งชุ่มไปด้วยคราบเลือดออกมาซักจนสะอาดทั้งหมด
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงสตาร์ตรถอีกครั้ง ก่อนจะอุ้มหลินมั่วหรานที่ยังหลับสนิทพร้อมผ้าห่มไปวางบนโซฟาในห้องนั่งเล่น
เด็กสาวยังคงจมอยู่ในห้วงนิทราอันลึกล้ำ ทว่าลมหายใจสม่ำเสมอ ใบหน้าซีดขาวก็ค่อย ๆ กลับมามีสีเลือดขึ้นบ้าง
กู้หนานไม่ได้คุยเรื่องแลกเปลี่ยนกับฟางเสี่ยวอวี่ต่อ เพียงนั่งอยู่ข้างโซฟา คอยเฝ้าหลินมั่วหราน
แสงสนธยาค่อย ๆ เลือนหาย ท้องฟ้ามืดสนิทลง
ราวสองชั่วโมงผ่านไป หลินมั่วหรานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พร้อมส่งเสียงครางยาว “อื้อ...”
พอได้ยินเสียงเธอ ดวงตาของกู้หนานก็พลันเป็นประกาย
“มั่วหราน ตื่นแล้วเหรอ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
“ฉันไม่เป็นไร”
สิ้นเสียง ฝ่ามือก็ฟาดลงบนหน้าผากเธอเบา ๆ ทีหนึ่ง
“โอ๊ย! กู้หนาน นายทำอะไรเนี่ย!”
“คราวหน้าอย่าทำเรื่องอันตรายแบบนี้อีก” กู้หนานทำหน้าขึงขัง น้ำเสียงเด็ดขาดไม่มีช่องให้ต่อรอง “ถ้าฉันตั้งตัวไม่ทัน เธอรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น? ต่อไปเวลาสังเคราะห์ ต้องทำต่อหน้าฉันเท่านั้น”