หลังจากนั้น การต่อสู้ระหว่างคนสองคนก็ดำเนินต่อเนื่องจากกลางดึกไปจนถึงตีห้า กว่าจะยุติลงได้อย่างทุลักทุเล
หลินมั่วหรานพิงหัวเตียง สายตามองผ่านกระจกรถไปยังแสงริบหรี่ตรงขอบฟ้า เธอรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง
“อา… ฟ้าสว่างแล้ว… ทำกันนานจริง ๆ!”
“กู้หนาน วันนี้นายแรงดีจังนะ” เธอพูดหยอก “ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลย ไม่เลว…”
ตั้งแต่ค่าร่างกายของเขาพุ่งขึ้นไปถึง 180 หมอนี่ก็แทบจะกลายเป็นคนละคน แม้แต่ร่างกายที่มีค่าร่างกาย 104 ของเธอเองก็เกือบเป็นลมไปหลายครั้ง
แต่ผลของการเสริมสมรรถภาพร่างกายเห็นได้ชัดมาก หลังจากแลกเปลี่ยนกันอย่างหนักหน่วงต่อเนื่องมาจนถึงตอนนี้ ทั้งคู่กลับไม่รู้สึกง่วงหรือเหนื่อยเลยสักนิด กู้หนานยังดูมีชีวิตชีวาขึ้นด้วยซ้ำ
“มั่วหราน ผมยังต่อไหว”
เสียงของเขาดังชิดใบหู นิ้วมือกำลังเล่นสร้อยคอมรกตที่อยู่ตรงหน้าอกเธออย่างเบื่อ ๆ
หลินมั่วหรานเตือนเขาไว้เป็นพิเศษว่าไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามถอดสร้อยเส้นนี้เด็ดขาด
เขาเดาว่าถ้าถอดแล้วคงหมดฤทธิ์
เรื่องทำให้มั่วหรานตั้งท้อง เขาไม่ได้รีบร้อน ยังไงก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว เขายินดีรอให้เธอเป็นฝ่ายพูดก่อน
“ฉันเริ่มไม่อยากแล้ว” เธอกดมือซุกซนของเขาไว้ น้ำเสียงเรียบเฉย
เธอเชื่อสนิทว่าเขายังทำต่อไหว แต่เธอยังอยากมีแรงเดินในวันพรุ่งนี้
หลินมั่วหรานหันกลับมา จุมพิตริมฝีปากเขาเบา ๆ ปลายนิ้วแตะริมฝีปากของเขา ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนลง “ที่รัก เรื่องแบบนี้ไม่ต้องทำกันตลอดเวลาก็ได้! เรายังมีเวลาอีกเยอะ! ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องที่ควรทำหลายปีให้เสร็จภายในไม่กี่วันหรอก!”