ไม่มีอะไรพลิกโผ สวีเฉิงเยี่ยให้คนร่างหนังสือหย่าของหลินฮุยอินกับเหลียงซือเฉิงไว้แล้ว ทั้งสองลงนามบนเอกสาร จากนั้นประกาศแถลงการณ์ในหนังสือพิมพ์อย่างเป็นทางการ
ทุกอย่างจัดการเสร็จ หยานจือเฟยพาหลินฮุยอินกับเหลียงซือเฉิงกลับบ้าน
เมื่อหลินฮุยอินเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋า หยานจือเฟยก้าวไปช่วยยกสัมภาระขึ้นรถ ระหว่างนั้นหลินฮุยอินกับเหลียงซือเฉิงสวมกอดอำลา
เธอน้ำตาไหลพราก น้ำเสียงสะอื้น "ซือเฉิง รักษาตัวด้วย ฉันกับเสี่ยวปิงไปแล้วนะ"
เหลียงซือเฉิงได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ ไม่เอื้อนเอ่ย
ทั้งคู่รู้แก่ใจดีว่า การจากไปครั้งนี้ ไม่รู้เมื่อไรจะได้พบหน้ากันอีก บางทีอาจเป็นการลาจากชั่วนิรันดร์
พวกเขาสวมกอดกันนานแสนนาน กระทั่งนอกลานบ้าน หยานจือเฟยส่งสัญญาณให้คนขับบีบแตรเร่ง ทั้งสองจึงยอมคลายอ้อมแขนอย่างอาลัยอาวรณ์
หลินฮุยอินไม่สนใจลูกสาวร้องไห้จ้า รวบรวมความกล้าอุ้มเด็กมุ่งตรงไปประตูลานบ้าน ตลอดทางไม่หันกลับมามองเหลียงซือเฉิงอีกเลย