เสียงปืนฉับพลันได้ฉีกความเงียบสงัดยามดึกของจวนหรงให้ขาดสะบั้น ภายในลานกว้างใหญ่ราวกับตื่นจากความตายอย่างกะทันหัน
ทหารกองรักษาการณ์แทบจะดีดตัวขึ้นในเสี้ยววินาทีที่เสียงปืนดัง พวกเขาคว้าอาวุธจากชั้นวางในความมืด รีบเข้าประจำตำแหน่งรบของแต่ละคน เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นอิฐสีเขียวเร่งเร้าดังราวกับเสียงกลอง
หลินเวยถือปืนกลมือทอมป์สัน เพิ่งก้าวข้ามเข้าสู่ลานกลาง ก็ชนเข้ากับหยางเต๋อฉิน ผู้บัญชาการกองร้อยพิทักษ์ที่เต็มไปด้วยเหงื่อและฝีเท้าที่โซซัดโซเซอย่างจัง
เขากำแขนอีกฝ่ายไว้แน่น เสียงของเขาแฝงไปด้วยความตึงเครียดที่ยากจะกลั้นไว้: "ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ใครกันบังอาจถึงขั้นกล้าโจมตีจวนหรง?"
หยางเต๋อฉินพิงกำแพง หายใจหอบอย่างหนัก อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง: "ท่านผู้บัญชาการกองทัพ มืดเกินไปจนมองไม่เห็นอะไรเลย! เห็นแต่เงาคนจำนวนมากในตรอกซอกซอย กองกำลังที่เฝ้าหน้าจวนได้ปะทะกับพวกมันแล้ว!"
พูดยังไม่ทันจบ เขาก็ตบหน้าผากตัวเองอย่างแรง แล้วรีบเสริม