ในประเทศจีนยุคนี้ ปืนใหญ่ลำกล้องยาวเรียกได้ว่าเป็นทรัพยากรทางยุทธศาสตร์ที่หายากถึงขีดสุด
แม้จะเป็นของมือสองจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งที่พวกอเมริกันมองว่าเป็นของตกยุค แต่เมื่อเทียบกับปืนไรเฟิลรุ่นฮั่นหยางเก่าคร่ำคร่าที่กองทัพจีนประจำการอยู่ กับปืนใหญ่ภูเขาในประเทศที่ระยะยิงสั้นจนน่าอนาถแล้ว มันก็นับว่าเป็นของล้ำค่าหาชมได้ยากยิ่ง
คนทั้งโลกต่างว่าเมืองจีนในเวลานี้ยากจน ถูกก็ถูก แต่ก็ไม่ถูกเสียทีเดียว
ถ้าจะให้พูดให้ถูก ต้องบอกว่าช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนเหลื่อมล้ำถึงขั้นสุดกู่
ดูแต่คนอย่างซ่งจื่อเหวิน จางเสวียเหลียง ข่งเสียงซีเถิด มีใครไม่ใช่ตระกูลใหญ่ระดับสุดยอดที่นั่งทับทรัพย์สมบัติหลายหมื่นล้าน? ขนาดของความมั่งคั่งนั้น ต่อให้เทียบในระดับโลกก็นับว่าอยู่แถวหน้า
“หน้าประตูแดงสุราเนื้อเน่า ริมทางคนอดตายกระดูกขาวโพลน”
น่าอนาถนัก หากพวกขุนศึกมหาเศรษฐีเหล่านี้สามารถแบ่งทรัพย์สมบัติในท้องพระคลังออกมาแม้สักเศษเสี้ยวเพื่อการครองชีพของราษฎรและเศรษฐกิจของชาติได้ เมืองจีนจะถูกหมู่เกาะสามเกาะของพวกอ้ายวอทรราชรุกรานย่ำยีมานานเกือบครึ่งศตวรรษนับตั้งแต่สงครามเจี่ยอู่เป็นต้นมาหรือไม่?