การจากลามักเกิดขึ้นในเดือนกันยายนเสมอ ต่อให้ในใจจะรู้สึกเหมือนถูกเชือกนับพันเส้นรัดแน่น พลิกไปพลิกมาล้วนแต่คิดไม่อยากจาก หลินฮุยอินก็ยังกัดริมฝีปาก ก้มลงอุ้มลูกสาวขึ้น ก้าวขึ้นบันไดของเครื่องบินขนส่งทีละก้าว
จากพื้นราบถึงประตูห้องโดยสารอันเป็นระยะทางสั้น ๆ นางไม่หันกลับมามองหลินเวยแม้แต่ครั้งเดียว นางรู้จักตัวเองดีเกินไป หากหันกลับมาเพียงครั้งเดียว ก็คงไม่กล้าก้าวออกไปอีกแล้ว
เมื่อเห็นเงาของแม่ลูกหายเข้าไปในประตูห้องโดยสาร หลินเวยหันกลับมามองหยานจือเฟยที่อยู่ข้างกาย เสียงของเขาลดต่ำลงมาก: "เจ้าจะอยู่จริง ๆ หรือ? ถ้าจะไปตอนนี้ก็ยังทัน"
หยานจือเฟยเงยคางส่งให้เขา ยิ้มอย่างเปิดเผย: "ไม่ไปแล้ว พี่น้องของข้ายังอยู่ที่นี่ ข้าก็ถือว่าเสียชีวิตเป็นเพื่อนสุภาพบุรุษก็แล้วกัน"
พี่น้องในปากของเขาก็คือหลินเวยแน่นอน
ไม่นานนัก ประตูห้องโดยสารก็ปิดลงอย่างช้า ๆ ใบพัดหมุนปั่นป่วนกระแสอากาศขุ่นมัวอย่างรุนแรง เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามจนหูแทบหนวก ลำตัวเครื่องบินไถลผ่านรันเวย์เร็วขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นทะยานสู่ท้องฟ้าสีคราม