หลินเวยไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย ทุกคำพูดล้วนแทงใจจางเสวียเหลียงให้เจ็บปวด
"กองทัพตะวันออกเฉียงเหนืออ้างว่ามีพลสองแสนนาย แต่ถ้าจะนับที่เอาเข้าไปสู้จริงบนสนามรบได้ นับนิ้วมือก็ยังเหลือ"
น้ำเสียงของหลินเวยคมกริบราวมีด: "ทหารขี้ขลาดก็ขี้ขลาดคนเดียว แต่แม่ทัพขี้ขลาดจะพาทั้งกองทัพขี้ขลาด ทังอวี้หลิน จางจั้วเซียง พวกน้องร่วมสาบานของนายพลเก่า ต่างคนต่างปกป้องอาณาเขตของตน อาวุโสกว่าเจ้า ยามก็เรียกเจ้าว่าผู้บัญชาการใหญ่ แต่ถึงเวลาจะเรียกทัพ ใครเล่ายอมเชื่อฟังคำสั่ง? สายตรงที่เจ้าคุมไว้ในมือมีเท่าไร? ทหารที่แม่ทัพซึ่งนั่งเก้าอี้โดยอาศัยเส้นสายเหล่านี้ฝึกออกมา จะมีพละกำลังสู้ได้สักเท่าไร?"
เขางี่หน้าขึ้นมองจางเสวียเหลียงตรง ๆ ชี้ขาด: "เคยคิดไหมว่า ทำไมกองทัพเดียวกัน ก่อนหน้านี้เจอทัพญี่ปุ่นก็แตกพ่ายทันที แต่เมื่อมาอยู่ใต้การปรับปรุงของฉันแล้ว กลับเปลี่ยนไปราวกับเกิดใหม่?"