หยานจือเฟยไม่รอช้า คว้าตัวหลินเวยตรงเข้าไปในห้องข้างๆ ทันที
พอปิดประตู เขาก็กดไหล่หลินเวยลงนั่งบนเก้าอี้ แล้วจึงเอ่ยปาก: "คิดว่าฉันไม่อยากฆ่าพวกญี่ปุ่นพวกนั้นหรือไง? ฉันแทบอยากจะจับพวกมันมาฉีกร่างกินเลือดกินเนื้อ! แต่บางเรื่องเราลงมือเองไม่ได้เด็ดขาด พอเรื่องมันแดงขึ้นมา เราสองคนจมไม่เป็นนายทั้งคู่"
หลินเวยจ้องเขามองอย่างเอาเรื่อง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ: "งั้นก็ต้องยืนดูพวกญี่ปุ่นฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา? ปล่อยให้อ้ายชั่วญี่ปุ่นมันเผาบ้านเมืองข่มขืนฆ่าฟันได้ แต่ฉันหลินเวยจะเอาคืนบ้างไม่ได้? โลกนี้มันมีเหตุผลแบบนี้ที่ไหนกัน!"
หยานจือเฟยรู้ดีว่านิสัยดื้อดึงของหลินเวยขึ้นมาเมื่อไหร่ ต่อให้ลากม้าทั้งแปดตัวก็ดึงกลับไม่ทัน
กำลังตึงเครียดอยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เขาเปิดประตูไปเห็นจ้าวอี้ยืนถือน้ำอัดลมเย็นเฉียบสองขวดที่ยังมีไอเย็นกรุ่นๆ พอเห็นเขาเปิดประตู รีบยิ้มประจบ: "ผมเอาน้ำอัดลมเย็นๆ มาฝากนายท่านสองท่าน ดับไฟโทสะครับ"