เหลียงซือเฉิงเมื่อได้ฟังคำสัญญาของหยานจือเฟยว่าจะระดมทรัพยากรทางการแพทย์ชั้นยอดมารักษาหลินฮุยอิน ในใจลึก ๆ ก็สั่นคลอนอย่างหนักหน่วง
เขารู้ดีกว่าใครว่าร่างกายของหลินฮุยอินตอนนี้ วัณโรคกัดกร่อนเรื้อรัง ด้วยสภาพเช่นนี้ เกรงว่าคงอยู่ได้อีกไม่ถึงสองปี
แต่สิ่งที่หยานจือเฟยพูดก็ไม่ผิด ด้วยอำนาจและอิทธิพลมหาศาลของตระกูลหลินในเวลานี้ หากทุ่มเทช่วยเหลืออย่างจริงใจ โรคร้ายของฮุยยินก็ใช่ว่าจะไม่มีหวังหายขาด
หลินฮุยอินที่นั่งอยู่ข้างเหลียงซือเฉิง น้ำตาสองสายไหลรินอาบแก้มลงมาอย่างเงียบงันตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
ทุกถ้อยคำของหยานจือเฟยล้วนทิ่มแทงจุดอ่อนที่เจ็บปวดที่สุดของสามีภรรยาคู่นี้ได้อย่างแม่นยำ
นางรู้ว่าวาระของตนใกล้หมด อายุขัยเหลืออยู่น้อยนิด และเพราะมองเห็นจุดจบอย่างทะลุปรุโปร่ง จึงพยายามดิ้นรนในช่วงสุดท้ายเพื่อทำสิ่งต่าง ๆ ให้เหลียงซือเฉิงมากขึ้น
หากยืนกรานไม่ยอมหย่า เหลียงซือเฉิงก็จะถูกหยานจือเฟยพาตัวไปเสิ่นหยาง และถูกส่งไปสนามรบพร้อมกับคณาจารย์และนักศึกษามหาวิทยาลัยตงเป่ย