จางเสวียเหลียงจ้องมองทหารอเมริกันใต้บังคับบัญชาของคินนิสันขนปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์ลงจากรถบรรทุกด้วยความตะลึงงัน
เขาชี้ไปที่ทหารอเมริกันกลุ่มนั้น แล้วหันไปถามหลินเวยว่า
“พวกเขาไม่กลัวเลยหรือ ที่ลงมารบแบบนี้จะทำให้ญี่ปุ่นกับอเมริกาแตกคอกัน”
หลินเวยได้ยินก็ยิ้ม น้ำเสียงมีท่าทีมั่นใจแบบไม่ใส่ใจนัก
“เมื่อประเทศเรายิ่งใหญ่แบบอเมริกาได้ จะต้องไปแคร์สายตาคนอื่นทำไม อีกอย่างญี่ปุ่นเกิดมาก็เป็นพวกขี้ขลาดรังแกแต่คนอ่อนแอ ต่อให้ให้โอกาสร้อยครั้ง พวกมันก็ไม่กล้าหันไปขู่ฟันอเมริกาหรอก”
จางเสวียเหลียงรู้ดีว่าคำพูดของหลินเวยไม่ผิดแม้แต่น้อย
ญี่ปุ่นเป็นประเทศเกาะที่ขาดแคลนทรัพยากรอย่างมาก น้ำมัน เหล็กกล้า แม้กระทั่งอาหาร ล้วนต้องนำเข้าจากอเมริกาเป็นส่วนใหญ่ จะไปกล้าแตกหักกับอเมริกาได้อย่างไร
หลินเวยเก็บรอยยิ้มลง ก่อนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “รองผู้บัญชาการจาง ขอรบกวนท่านสั่งคนใต้บังคับบัญชาให้อพยพชาวบ้านแถบนี้ด้วย จะได้ไม่เกิดการปะทะกันแล้วมีผู้บริสุทธิ์ได้รับบาดเจ็บ”