ในเมืองเสิ่นหยาง ประตูสถานกงสุลญี่ปุ่นเปิดกว้างอย่างช้าๆ ทหารญี่ปุ่นนับร้อยนายหลั่งไหลออกมา เปี่ยมไปด้วยเจตนาสังหาร
ในคืนนั้น พวกทรยศ สายลับญี่ปุ่น และชาวญี่ปุ่นโพ้นทะเลที่ติดอาวุธในเมือง ต่างพากันหยิบฉวยอาวุธขึ้นมา เป้าหมายของพวกเขาสอดคล้องกับหลินเวยที่อยู่นอกเมืองอย่างน่าตกใจ นั่นคือมุ่งตรงไปยังจวนแม่ทัพใหญ่ แหล่งทองคำและเงินสำรองในธนาคารกับโรงแลกเงินหลักๆ รวมถึงเครื่องจักรอุปกรณ์กับอาวุธยุทโธปกรณ์และเครื่องกระสุนจำนวนมหาศาลในโรงงานสรรพาวุธเสิ่นหยาง
ผู้บัญชาการกรมทหารกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือที่รับผิดชอบการป้องกันประตูเสี่ยวซี ท่านเย่เซิ่งจือ ถูกฝ่ายญี่ปุ่นซื้อตัวด้วยเงินก้อนโตตั้งแต่เนิ่นๆ พร้อมที่จะเปิดประตูเมืองรับกองทัพญี่ปุ่นบุกเข้าเมืองได้ทุกเมื่อ
เย่เซิ่งจือไม่ใช่กรณีโดดเดี่ยว
ทั้งในเสิ่นหยางและทั่วทั้งสี่มณฑลของตะวันออกเฉียงเหนือ มีนายทหารและข้าราชการระดับกลางถึงสูงของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือจำนวนมากมายที่ถูกญี่ปุ่นซื้อตัวและแอบเป็นไส้ศึกให้ข้าศึก
เย่เซิ่งจือขึ้นไปบนหอประตูเมืองด้วยตนเอง กระสับกระส่ายรอคอยอย่างตั้งตารอคอย "กองทัพจักรพรรดิ" ตามที่เขาเรียกให้เดินทางมาถึง จะได้เปิดประตูเมืองยอมจำนนแต่โดยดี
แต่ไม่นานนัก ที่นอกเมืองกลับมีทหารญี่ปุ่นที่แตกพ่ายและสภาพยับเยินกลุ่มหนึ่งวิ่งตรงมาอย่างต่อเนื่อง
กองทัพกวันตงที่เคยหยิ่งยโสโอหัง บัดนี้ทุกคนเสื้อผ้าขาดวิ่น วิญญูญาณแตกกระเจิง ราวกับสุนัขจรจัดที่เอาแต่วิ่งหนีตายเอาตัวรอด