เมื่อทุกคนในห้องแยกย้ายกันออกไปหมด ห้องยุทธการกว้างขวางก็เหลือเพียงหลินเวยและหยานจือเฟยสองคน
หลินเวยก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว เอ่ยปากทำลายความเงียบเป็นคนแรก: "พี่ ท่านควรจะเล่าให้ผมฟังได้แล้วกระมัง—ท่านรู้ได้อย่างไรว่าผมกับพี่ฮุยพูดคุยเรื่องส่วนตัวกัน?"
ใบหน้าของหยานจือเฟยฉายแววเก้อเขินขึ้นมาทันที รีบเอ่ยอธิบาย: "เครื่องดักฟังเหล่านั้นไม่ได้ติดตั้งเพื่อสอดแนมท่าน แต่ตอนนั้นพวกเราจำเป็นต้องเฝ้าติดตามจางเสวียเหลียง จึงได้ฝังไว้ตามจุดต่างๆ ในจวนผู้บัญชาการใหญ่ไม่น้อย"
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจโน้มน้าวคำพูดนี้ได้ แต่เขาจะบอกตามตรงไม่ได้ว่าตนมีนิสัยชอบแอบฟังคนอื่นอยู่หน้าประตู มิเช่นนั้นเสียหน้าสิ้นดี
การบอกว่าเครื่องดักฟังติดตั้งไว้เพื่อสอดแนมจางเสวียเหลียงแต่ก่อนนั้นไม่เท็จ แต่หยานจือเฟยปิดบังหลินเวยเรื่องหนึ่ง: เขาสั่งการให้คนเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของทุกคนในจวนผู้บัญชาการใหญ่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงมาเป็นเวลานานแล้ว