หวังซื่อเหอเพิ่งจะก้าวออกไป หลินเวยก็คุกเข่าลงต่อหน้าหลินซงทันที เสียงดัง 'ตึง' โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้มลงกระแทกศีรษะกับพื้นสามครั้งดัง 'ปัง ปัง ปัง'
"ท่านพ่อ ลูกอกตัญญูนัก เกรงว่าต่อไปคงไม่อาจอยู่ดูแลท่านพ่อที่หัวเข่าได้ บัดนี้พวกตัวตลกเต้นรำจากตงอิ๋งมารังควานแผ่นดินจีน ลูกได้รับคำสั่งให้ขึ้นเหนือในครั้งนี้ หนทางข้างหน้าไม่อาจคาดเดา หากมีอันเป็นไป ขอท่านพ่อดูแลตนเองให้ดี ใส่เสื้อผ้าให้เหมาะกับกาล เพิ่มอาหารให้แข็งแรง"
หลินซงมีน้ำตาคลอขอบตาในทันใด รีบลุกขึ้นพยุงหลินเวยให้ลุกขึ้นกล่าวว่า
"ลูกเอ๋ย ตั้งแต่โบราณมา ความกตัญญูและความจงรักภักดีนั้นยากที่จะพร้อมบริบูรณ์ได้ บัดนี้ยามที่ชาติกำลังวิกฤต ลูกจงสำแดงความเป็นชายชาตรีแห่งจีน ปกป้องมาตุภูมิ ให้ชาตินำหน้าครอบครัว พ่อจะรออยู่ที่บ้านอย่างสงบ คอยการกลับมาอย่างมีชัยของลูก"