“อาจารย์ใหญ่ครับ ศิษย์คิดว่า หากกองทัพญี่ปุ่นจู่โจมเมืองเสิ่นหยาง ด้วยกำลังพลสามพันนายในมือข้าพเจ้า ไม่มีทางสู้กับกองทัพกวันตงสองหมื่นนายในภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้
อีกทั้งเมื่อสงครามปะทุ กองทัพญี่ปุ่นจะส่งกำลังเสริมจากเกาหลีและแผ่นดินแม่เข้าสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนืออย่างต่อเนื่อง”
เจี่ยงจงเจิ้งพยักหน้าช้า ๆ เห็นด้วยกับคำพูดของหลินเวยอย่างชัดเจน
“เยวี่ยนซาน เจ้าพูดต่อ”
“สิ่งที่เราต้องทำคือส่งเครื่องบินรบไปทิ้งระเบิดเส้นทางและสะพานที่กองทัพญี่ปุ่นต้องใช้ ชะลอการเคลื่อนพลของกำลังหลัก ก่อนที่กำลังหลักของญี่ปุ่นจะปิดล้อม ให้กำจัดกองทัพญี่ปุ่นรอบนอกเสิ่นหยางเสียก่อน เพื่อถ่วงเวลาการขนย้ายอาวุธยุทโธปกรณ์จากโรงงานสรรพาวุธสามมณฑลตะวันออก”
หลินเวยซึ่งกลับมาจากอนาคตรู้ดีแก่ใจว่า เหตุการณ์ 18 กันยายน ไม่ใช่เรื่องที่อิตางากิ เซชิโร่ และอิชิวาระ คันจิ นายทหารระดับกลาง-ล่างไม่กี่นายจะสามารถทำได้ด้วยลำพัง