หลินเวยไม่ได้รีบส่งกองพลที่สิบเอ็ดขึ้นแนวหน้าทันที แต่สั่งให้คนนำกองทัพที่เดินทางไกลมาจากแดนไกลนี้ไปพักที่ค่ายเป่ยต้าอิ๋งนอกเมืองก่อน เขายังกำชับโรงครัวทหารเป็นพิเศษให้ตั้งหม้อใหญ่ต้มเนื้อ เพื่อให้เหล่านายทหารพลทหารที่เดินทางฝ่าฝุ่นมาตลอดทางได้กินข้าวร้อน ๆ สักมื้อก่อน
หลัวจัวอิงไม่ได้ตามกองทัพไปที่ค่ายทหาร แต่ตามหลินเวยขึ้นรถยนต์คันเดียวกันไปที่จวนผู้บัญชาการใหญ่ รถแล่นบนถนนหินชนวนสีเขียวแล้วค่อย ๆ จอดนิ่งที่หน้าประตูสีแดงชาด ทั้งสองคนเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ก้าวข้ามธรณีประตูสูง ๆ ผ่านลานบ้านไปหลายชั้น ตรงไปยังห้องเสือนั่งเล่น
หลินเวยสั่งลูกน้องยกน้ำชาและขนมมา หลังจากแยกที่นั่งเจ้าบ้านแขกเมืองเรียบร้อย หลัวจัวอิงกวาดตามองการแต่งภายในห้องโถง แล้วเอ่ยปากขึ้นก่อน: “พี่เยวี่ยนซานตาสว่างจริง ๆ ที่นี่สภาพแวดล้อมดีจริง ๆ!”
หลินเวยยิ้มพลางโบกมือ: “ท่านฉือเวยไม่รู้ ที่จริงผมเพิ่งย้ายมาอยู่ที่จวนผู้บัญชาการใหญ่ได้ไม่กี่วัน ก่อนหน้านี้ทำงานอยู่ที่จวนหรงตลอด ไม่คิดว่าไม่กี่วันก่อน พวกเศษซากราชวงศ์ชิงกลุ่มหนึ่งในเมืองแอบสมคบคิดกัน รวมตัวกันล้อมจวนหรง คฤหาสน์ดี ๆ หลังหนึ่งถูกตีจนพินาศยับเยิน อยู่ต่อไปไม่ได้จริง ๆ เลยต้องย้ายมาอยู่ที่นี่”