เมื่อทุกคนลุกขึ้นย่ำลาไปหมดแล้ว หลินเวยกลับเรียกไต้อันหลานให้อยู่ต่อเพียงคนเดียว
เขาส่งสมุดรายชื่อทหารที่เสียชีวิตเล่มหนา พร้อมกับตั๋วแลกเงินรวมมูลค่าห้าร้อยล้านหยวนให้ไต้อันหลาน พร้อมกับกำชับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า:
“นอกจากเงินบำเหน็จที่รัฐบาลจัดสรรให้แล้ว กองทัพจะเพิ่มเงินชดเชยให้ครอบครัวของทหารที่เสียชีวิตทุกคนอีกสองร้อยหยวน”
สมุดรายชื่อนั้นหนาถึงร้อยกว่าหน้า ทุกชื่อด้านหลังคือชีวิตหนึ่งชีวิต: มีทั้งทหารเก่าที่ติดตามหลินเวยรบมาจนถึงที่นี่ มีทหารกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือที่ถูกรวบรวมมา และทหารใหม่ที่เพิ่งเกณฑ์ในเสิ่นหยาง
ทุกวันนี้ ไม่มีวันไหนไม่มีการสู้รบ ไม่มีวันไหนไม่มีความสูญเสียใหม่ รายชื่อผู้เสียชีวิตชุดใหม่ถูกส่งมาบนโต๊ะของหลินเวยทุกวัน
แม้แต่หลินเวยเองก็ยังไม่กล้ายืนยันว่าตัวเองจะกลับไปนานกิงได้อย่างมีชีวิตหรือไม่—นี่คือเหตุผลที่เขายืนกรานที่จะส่งไต้อันหลานและมาร์คออกไปก่อน