กองทัพญี่ปุ่นรุกคืบในสามแนวรบ ทั้งค่ายค่ายเป่ยต้า สะพานซานต้งเฉียว และสนามบินตงถ่า ดุจมีดกรีดไม้ไผ่ ไร้สิ่งต้านทาน
แต่ทหารของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือที่เผชิญหน้ากับการรุกรานอันโจ่งแจ้ง กลับได้แต่รอคอยด้วยความทรมานใจ สิ่งที่รอมาถึง กลับเป็นเพียงโทรเลขไม่ต้านทานอันเย็นเยียบของท่านผู้บัญชาการเสี้ยวจาง
“ห้ามต้านทาน ห้ามเคลื่อนไหว เก็บปืนเข้าคลัง ยืนตายอย่างสง่างาม ทุกคนจงพลีชีพเพื่อชาติ”
แม้จางเสวียเหลียงจะกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ห้ามกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือปะทะกับทหารญี่ปุ่นอย่างเด็ดขาด แต่ก็ยังมีหน่วยทหารเลือดนักสู้ที่ไม่ยอมทำตามคำสั่ง คว้าปืนสวนกลับอย่างเด็ดเดี่ยว
ในค่ายค่ายเป่ยต้า ผู้บังคับกองพันที่ 620 กองพลน้อยอิสระที่ 7 กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือ นามหวังเถี่ยฮั่น ทุบโต๊ะลุกขึ้นยืน สั่งการให้ตอบโต้อย่างเด็ดขาด ภายใต้คำสั่งตาย “ห้ามต้านทาน” เขาได้ยิงนัดแรกแห่งการต่อต้านญี่ปุ่นในความหมายที่แท้จริง
บนสนามบินตงถ่า เกาจื้อหางและหลิวฉางหลิ่ง สองนักบินมือฉมัง โบกมือเรียกพล เครื่องบินรบหลายลำทะยานขึ้นท่ามกลางห่ากระสุนญี่ปุ่น เข้าประจัญบานกลางเวหา