การเดินทางขึ้นเหนือครั้งนี้ สิ่งที่หลินเวยได้มามากที่สุดไม่เคยเป็นทรัพย์สมบัติที่บรรทุกกลับมาเต็มคันรถ แต่คือผู่อี๋และวั่นหรงที่ตู้ยวี่หมิงและพวกจับตัวได้มาอย่างฉุกละหุกละที่สวนจิ้งหยวนในเทียนจิน
บนรถไฟที่มุ่งหน้ากลับใต้นานกิง ผู่อี๋และวั่นหรงถูกขังแยกตู้กันตลอดเส้นทาง มีทหารเฝ้าอย่างแน่นหนา
เดินทางมาถึงครึ่งทาง หลินเวยก็ได้สอบสวนทั้งสองคนทีละคน
เขาไปที่ตู้ของผู่อี๋ก่อน
ฮ่องเต้องค์สุดท้ายผู้นี้ไม่คู่ควรเข้าตาหลินเวยเลยสักนิด หลินเวยรู้สึกเพียงว่าผู่อี๋หน้ามีแหลมปากสั้นเหมือนหนู จะมีอะไรที่เหมือนราชาได้อย่างไร
พอเห็นหลินเวยเข้ามา ผู่อี๋ก็ตัวสั่นเทาไปทั้งตัว พูดวนไปวนมาเพียงประโยคเดียวว่า "ขอท่านผู้บัญชาการไว้ชีวิตด้วย"
หลินเวยมองสภาพของเขา ก็แค่ส่ายหน้าเบา ๆ ไม่ได้สอบสวนอะไรมากนักก็หันหลังเดินจากไป ตรงไปยังตู้ของวั่นหรง
สิ่งที่เกินความคาดหมายของเขาคือ อดีตพระมเหสีผู้นี้เมื่อเผชิญหน้ากับเขากลับไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย หลังตรงราวกับไม้ โทนสงบนิ่ง ไม่ยอมลดตัวหรือเย่อหยิ่ง