หวังเถี่ยฮั่นลูกกระเดือกเคลื่อนไหวอย่างแรง กล้ำกลืนความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านในอก ตั้งตัวตรงเหมือนต้นสน เอามือตบข้างกางเกงหนักแน่น เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ของทหาร ทำความเคารพหลินเวยตามแบบมาตรฐาน
เขาพูดเสียงสั่นเล็กน้อยแต่หนักแน่น ทุกคำดังกังวานราวกับมีน้ำหนักของเหล็กกล้า "ท่านผู้บัญชาการ ข้าขอขอบคุณแทนลูกน้องทุกคน!"
เจิ้งต้งกั๋วเห็นดังนั้น มุมปากก็แย้มรอยยิ้มโล่งอก ก้าวขึ้นไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ตบบ่าหวังเถี่ยฮั่นเบา ๆ แววตาฉายแววชื่นชมและคาดหวัง "ผู้บังคับกองพลหวัง พอนานวันเข้า ท่านจะรู้ว่าผู้บัญชาการของเราดีกับลูกน้องจริงใจแค่ไหน ชนิดที่เรียกได้ว่าหยิบยื่นให้ทั้งใจ ไม่มีกล่าวเลย!"