เมื่องานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสเลิกรา ผู้คนต่างทยอยกันกลับไป ความครึกครื้นในจวนผู้บัญชาการใหญ่ก็ค่อย ๆ สงบลง ในที่สุดก็ถึงเวลาอันเป็นมงคลแห่งคืนห้องหอ
หลินเวยจูงมือจางโส่วฟางด้วยมือซ้าย และโอบหลินฟางไว้ด้วยมือขวา ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในห้องใหม่ที่จัดเตรียมไว้ชั่วคราว
ทั้งสามดื่มเหล้าอวยพรตามธรรมเนียม หลินฟางบาดแผลยังไม่หายดี ไม่ควรต้องเหนื่อยยาก จึงรู้จักกาลเทศะลุกขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องปีกข้าง ปล่อยค่ำคืนอันยาวนานที่เหลือไว้ให้หลินเวยกับจางโส่วฟางสองคน
จางโส่วฟางมิใช่สาวน้อยไร้เดียงสาเสียแล้ว เรื่องในห้องหอนั้นชำนาญนัก
นางหม้ายอยู่หลายปี ความปรารถนาที่อัดอั้นมานาน เมื่อปลดปล่อยออกมาครั้งเดียว ก็เปรียบเสมือนฝนแล้งที่ได้พบฝนโปรยปราย
คืนนั้นทั้งเร่าร้อนและยาวนาน จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้นหลินเวยตื่นขึ้นมา รู้สึกเพียงปวดเอวปวดหลัง พละกำลังในกายราวกับถูกดูดออกไปเกินครึ่ง