หลินฮุยอินเอนตัวพิงในอ้อมแขนของหลินเวยอย่างทะเล้น เส้นผมที่นุ่มสลวยเสียดสีข้างลำคอของเขา
หลินเวยขยับตัว หันมองเข้าไปในดวงตาของเธอ แล้วเอ่ยเสียงเบา
"พี่ฮุย พรุ่งนี้เธอพาลูกสาวกลับนานกิงก่อน ฉันให้จ้าวอี้คุมทหารไม่กี่นายไปส่ง ดูแลความปลอดภัยของพวกเธอ ถ้าไปถึงนานกิงแล้วอยู่จวนตระกูลหลินไม่สะดวก ก็ให้จ้าวอี้หาบ้านเงียบ ๆ สักหลังให้อยู่ก่อน พอฉันกลับถึงนานกิงจะไปหาเธอ"
หลินฮุยอินพยักหน้าเบา ๆ แต่หลินเวยเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ suddenly สีหน้าที่อ่อนโยนก็หายไป กลายเป็นเคร่งเครียดอย่างหนัก แล้วกำชับเสียงทุ้ม
"ถ้า... ฉันหมายถึงถ้าคราวนี้ฉันกลับไปไม่ได้ เธอก็พาลูกสาว ไปอยู่กับพ่อฉันและอานนา พวกเขาอพยพไปสหรัฐ ไฟสงครามไปไม่ถึงที่นั่น ฉันจะฝากซ่งจื่อเหวินกับมาร์คช่วยเหลือ ฉันจะส่งเงินกลับบ้านก่อน พอให้ครอบครัวอยู่ที่นั่นอย่างสุขสบายไปชั่วชีวิต"