หลังผ่านการหารืออันดุเดือดหลายรอบและการชั่งน้ำหนักไปมา จางเสวียเหลียงตอบตกลงในที่สุดด้วยการออกแถลงการณ์อย่างเป็นทางการทางโทรเลข: ยินยอมมอบเครื่องบินกว่าร้อยลำทุกประเภทในสนามบินตงถ่า ทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดของจวนผู้บัญชาการใหญ่ สินทรัพย์ธนาคารทั้งหมดในเมืองเสิ่นหยาง ตลอดจนอาวุธยุทโธปกรณ์และเครื่องจักรกลทั้งปวงของโรงงานสรรพาวุธสามมณฑลตะวันออก ให้แก่หลินเวยโดยไม่คิดมูลค่า เพื่อสนับสนุนหลินเวยและหน่วยทหารในสังกัดในการต่อต้านกองทัพญี่ปุ่น
ข้อเท็จจริงที่ว่ากองพลน้อยอิสระที่ 7 เดิมของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือและกองทหารรักษาการณ์เมืองเสิ่นหยางสมัครใจเข้าสังกัดกองทัพส่วนกลางแล้วนั้น จางเสวียเหลียงก็ระบุว่าจะไม่เอาผิดอีกเช่นกัน
เมื่อสถานการณ์พลิกผันและจิตใจผู้คนยากจะดึงกลับคืน เขาจึงได้แต่ยินยอมโดยปริยายให้หน่วยทหารเหล่านั้นไปอยู่กับกองทัพส่วนกลาง
ทว่า จางเสวียเหลียงก็ยังมิอาจเข้าใจ: เหตุใดแม้แต่กองพลน้อยที่ 7 ซึ่งเขาเคยเห็นเป็นพวกพ้องและพึ่งพิงในฐานะหน่วยทหารชั้นยอดที่สุดของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงกลับละทิ้งเขาไปด้วย? หรือเป็นเพราะโทรเลขไม่ต่อต้านฉบับนั้นที่ทำให้เหล่าพี่น้องใจช้ำจนสิ้นศรัทธา?