หลินเวยค่อย ๆ ลุกขึ้นหยิบถ้วยชามาชงชาให้เกาจื้อหาง
วางถ้วยชาที่มีไอร้อนลอยขึ้นตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างมั่นคง จากนั้นจึงเอ่ยปาก: "ลองชิมดูสิ นี่เป็นชาหลงจิ่งซีหูชั้นดีที่ข้า 'หยิบฉวย' มาจากเพื่อน ปกติข้ายังไม่กล้าดื่มเลยล่ะ"
เกาจื้อหางรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง รีบยกถ้วยชาขึ้น ปลายนิ้วสัมผัสผนังกระเบื้องที่อุ่น ๆ เขาเป่าใบชาที่ลอยอยู่บนผิวน้ำเบา ๆ แล้วจิบเล็กน้อย
เกาจื้อหางถึงจะไม่เข้าใจเรื่องชา แต่กลิ่นหอมสดชื่นที่ติดคอหอยแผ่กระจายลงไป เขาก็รู้ว่านี่เป็นชาชั้นเลิศแน่นอน
หลินเวยไม่รีบพูดเรื่องสำคัญ กลับชวนคุยเรื่องทั่วไป: "พี่จื่อเหิง ได้ยินว่าน้องสะใภ้เป็นคนผิวขาวรัสเซีย ชื่อเก๋อ..."
"เก๋อลี่เอ่อร์" เกาจื้อหางรีบเสริม
"ใช่ เก๋อลี่เอ่อร์" หลินเวยยิ้มพร้อมพยักหน้า "ช่างบังเอิญจริง ๆ ภรรยาข้าก็เป็นคนรัสเซียเหมือนกัน วันหลังพาเก๋อลี่เอ่อร์มาที่บ้านข้าเล่นเถอะ จะได้ให้พวกนางได้คุยกัน"