หลินเวยผละหลินฮุยอินออกจากอ้อมอกอย่างรีบร้อน พลิกตัวกลับมาทันใดนั้นเอง จึงได้เห็นร่างหนึ่งล้มลงกับพื้นทางเดินไม่ไกล—ซึ่งก็คือหยานจือเฟยยิงปืนถูกตัวผู้นั้นเข้าอย่างจัง
เลือดฟองไหลทะลักจากอกเขาอย่างรุนแรง ทุกลมหายใจมีกลิ่นคาวเลือดปนความหวาน ปากพึมพำคำพูดไม่ชัดเป็นเสี่ยง ๆ ทุกตัวอักษรเต็มไปด้วยความแค้น
"ท่านพ่อ...ท่านพี่...หรงจิวไร้ความสามารถ...ไม่สามารถแก้แค้นแทนท่านทั้งสองได้...ข้าแค้นนัก!"
พูดจบ คอเขาก็เอียงลง สิ้นลมหายใจในที่สุด
ผู้นี้คือหรงจิว อดีตผู้ดูแลจวนหรง ผู้ที่แอบส่งข่าวแก่หกตระกูลใหญ่แห่งราชวงศ์ชิง เปิดโปงความลับว่าจวนหรงป้องกันอ่อนแอ
หลินเวยคิดแต่แรกว่าความผิดไม่ควรลามถึงครอบครัว จึงไม่ได้ทำร้ายญาติและบ่าวไพร่ของจวนหรง
บัดนี้มองศพของหรงจิว ในใจเขาเหลือเพียงความเสียใจเย็นเยียบ—ความอ่อนโยนชั่วขณะของตัวเอง กลับฝังระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดขึ้นทุกเมื่อไว้ข้างกาย
เขาไม่กล้ารั้งรออีกต่อไป รีบก้าวเข้าไปประคองหลินฟางที่ตัวโอนเอนไว้อย่างมั่นคง มือลูบหลังนางโดยไม่รู้ตัว