เสียงเงียบไปครู่หนึ่ง หลินเวยก็เอ่ยถึงเรื่องที่ขอร้องเป็นข้อที่สอง
"ท่านประธานาธิบดี เรื่องที่สอง คือขอให้กองทัพเรือของประเทศท่านช่วยคุ้มกันชายฝั่งของจีน ผู้นำทราบดีว่า ในเวลานี้จีนต้องการช่วงเวลาแห่งการหายใจ ทุกอย่างตั้งแต่การฝึกกองทัพไปจนถึงการเสริมสร้างความมั่นคงของประเทศ ล้วนต้องอาศัยสภาพแวดล้อมภายนอกที่สงบสุข"
ฮูเวอร์ไม่ได้ตอบรับทันที ปลายนิ้วเคาะโต๊ะอย่างไม่สนใจ แล้วเงยหน้าถามย้อนกลับ: "ถ้าช่วยคุณแล้ว อเมริกาได้อะไร?"
หลินเวยลุกขึ้นเดินไปที่แผนที่ใหญ่ทั้งแผ่นจีนที่แขวนอยู่บนผนัง แล้วหันกลับมาพูดอย่างสงบ:
"ท่านประธานาธิบดี ในเวลานี้จีนแตกแยก รัฐบาลแห่งชาติควบคุมจังหวัดได้จริงเพียงหกจังหวัดคือ เจียงซู เจ้อเจียง อันฮุย ฝูเจี้ยน หูเป่ย และเหอหนาน ส่วนที่เหลือพวกขุนศึกต่างถือกำลังทหารไว้กับตัว กุมอำนาจด้านภาษี ฟังคำสั่งแต่ไม่ปฏิบัติตาม หากกองทัพเรือของประเทศท่านยอมลาดตระเวนตามชายฝั่งจีน ขับไล่เรือรบของชาติอื่นออกจากน่านน้ำ เก็บกวาดขบวนเรือลักลอบค้าของเถื่อนด้วยแล้ว จีนก็จะจัดการกับการแตกแยกภายในได้ และรวมประเทศเป็นหนึ่งเดียวอย่างแท้จริง ในตอนนั้น ตลาดอันเป็นหนึ่งเดียวของประชากรสี่ร้อยล้านคนเปิดกว้างต่ออเมริกา เรื่องนี้มีความหมายมากเพียงใด ไม่ต้องให้ผมพูดมากก็คงเข้าใจใช่ไหม?"