หวังอี่เจ๋อลุกพรวดขึ้น ตวาดใส่หลินเวยเสียงกร้าวว่า “ข้าจะขอพบท่านผู้บัญชาการเสี้ยวจาง! กองทัพส่วนกลางของพวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาควบคุมตัวพวกเรา!”
บรรดาขุนนางฝ่ายปกครองและทหารของเสิ่นหยางที่ถูกคุมตัวอยู่ ณ ที่นั้นพลอยส่งเสียงสนับสนุน ฮือฮาด้วยความโกรธเกรี้ยว “ใช่! พวกเราจะพบท่านผู้บัญชาการเสี้ยวจาง! พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ควบคุมตัวพวกเรา! ปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้!”
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังจะบานปลายจนควบคุมไม่ได้ หลินเวยจึงรีบชักปืนพกประจำกายออกมา ขึ้นลำกล้องแล้วยิงขึ้นฟ้าเพื่อขู่ปรามโดยไม่ลังเล
ทหารจากกรมที่ 200 ที่อยู่โดยรอบตอบสนองทันควัน พากันดึงคานปืนขึ้นลำ
เหล่าขุนนางฝ่ายปกครองและทหารของเสิ่นหยางที่เพิ่งเกาะกลุ่มกันเสแสร้งแสดงท่าทีเมื่อครู่ พลันหน้าถอดสีในชั่วพริบตา ราวกับต้นมะเขือถูกน้ำค้างแข็งเหี่ยวเฉาลง ทิ้งให้เจิ้งต้งกั๋วมีคำสั่งให้ทหารรักษาการณ์เข้าไปดึงอินทรธนูของพวกเขาออกทีละคน