ครั้งนี้ที่เจี่ยงจงเจิ้งส่งหยานจือเฟยมาเสิ่นหยาง เจรจาหยุดยิงกับญี่ปุ่นเป็นเพียงข้ออ้าง จุดประสงค์แท้จริงคือให้เขามาโน้มน้าวหลินเวย
เดิมทีหยานจือเฟยคิดว่า การจะให้หลินเวยยอมสละตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพที่ห้าโดยเต็มใจ คงต้องเปลืองลิ้นไม่น้อย
แต่ผิดคาด เมื่อหลินเวยทราบว่าตนกำลังจะถูกปลด กลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง ท่าทีที่รับได้และปล่อยวางเช่นนี้ เกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก
หยานจือเฟยยกมือทำสัญญาณเงียบให้หลินเวย จากนั้นลุกขึ้น วางสีหน้าเรียบเฉยเดินไปที่ประตู แง้มช่องเล็กน้อยสอดส่ายมองภายนอกอย่างแนบเนียน
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟัง จึงปิดประตูให้สนิท หันกลับมาเดินถึงข้างตัวหลินเวย ก้มลงกระซิบข้างหูเบาๆ ว่า
“เสี่ยวซานจื่อ ข้าฝันเรื่องหนึ่ง ในฝันข้าฝันว่า พ.ศ. 2492 รัฐบาลชาติถอยหนีไปไต้หวัน อาสามเพื่อขจัดอุปสรรคให้จิงกั๋ว จึงขับข้าออกจากไต้หวัน ข้าจำต้องพาครอบครัวไปอยู่สหรัฐฯ ที่รัฐนิวเจอร์ซีย์ เลี้ยงชีพด้วยการเลี้ยงไก่ ส่วนเจ้าอยู่ที่ไต้หวันต่อ เป็นที่ปรึกษาลอยๆ ในทำเนียบประธานาธิบดีไร้อำนาจใด”