ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจางซูเซิงได้ยินเสียงวุ่นวายด้านนอก จึงรีบวางงานในมือแล้วเดินออกมาอย่างรวดเร็ว สบตาเข้ากับหลินเวยที่กำลังอุ้มหลินฟางไว้ ด้วยท่าทางร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่ก
พอเห็นว่าคนที่มาเป็นถึงผู้บัญชาการกองทัพ จางซูเซิงไม่กล้ารีรอแม้แต่วินาทีเดียว รีบหันไปเรียกหมอฟู่เซินที่กำลังผ่าตัดทหารบาดเจ็บคนอื่นอยู่ข้างในทันที
เมื่อจางซูเซิงเล่าสถานการณ์ให้ฟัง ฟู่เซินกลับไม่ได้เพราะอีกฝ่ายเป็นภรรยาของผู้บัญชาการกองทัพ แล้วรีบวางมีดผ่าตัดในมือลงเพื่อเอาใจหลินเวยเลยแม้แต่น้อย
จางซูเซิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นฟู่เซินยังคงจดจ่ออยู่กับการผ่าตัด ไม่สะทกสะท้าน ก็ร้อนใจเหมือนมดบนกระทะทองแดง แต่ก็ไม่กล้าบุกเข้าไปรบกวน
พยาบาลที่ยืนอยู่ข้างๆ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดเม็ดเหงื่อที่ไหลรินจากหน้าผากของฟู่เซินเป็นระยะๆ
จนกระทั่งฟู่เซินดึงเศษกระสุนปืนใหญ่ออกจากร่างทหารบาดเจ็บออกมาทีละชิ้น เก็บใส่ถาดรองส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง สุดท้ายเย็บแผลให้เรียบร้อย เสร็จสิ้นการผ่าตัด จึงให้คนหามหลินฟางเข้าไปในห้องผ่าตัดเพื่อเตรียมทำการผ่าตัด