"ฉันสารภาพแล้ว" เฉียวซูถังรีบลงจากเตียง หลบเข้าห้องน้ำ พลางใช้เสียงแมวน้อยขายความน่ารักให้หลิงเหิง "ฉันเป็นคนขี้เกียจ ไม่ขยัน ไม่รักเรียน"
"ฉันไม่มีแรงลุกจากเตียง นอกจากทุกเช้าตื่นมาแล้วเห็นข้อความอวยพรตอนเช้าจากแฟน ฉันจะให้เธอมาลงทะเบียนที่นี่ทุกวันได้ไหม?"
เธอสูดจมูก ทำเป็นเสียใจมาก
"แต่ตอนที่ฉันต้องตื่น เธอที่นั่นเป็นเที่ยงคืน เธอหลับไปแล้ว ระหว่างเรามันมีเส้นเวลาเว้นว่างที่มองไม่เห็น"
"บางทีความรักข้ามชาติอาจจะเป็นความผิดพลาดก็ได้"
หลิงเหิงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะคิดกระโดดไปมาแบบนี้ เขาโทรมาเพื่อปลุกเธอแท้ ๆ จะกลายเป็นเรื่องเลิกกันไปได้ยังไง?
"เธอนี่พูดไม่ตรงความหมายจริง ๆ แต่ก็ไม่ยั้งพูดเลยนะ" น้ำเสียงเขามีความเอ็นดูเล็กน้อย
"ลงทะเบียนทุกวันไม่ใช่ปัญหา เธออยากให้ฉันบอกอวยพรตอนเช้ากับเธอตอนกี่โมง?"
เฉียวซูถังคว้าหัวผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง
คุณหนูใหญ่บ้านรวยบ้า ๆ คนนี้ ทำไมหลอกง่ายจัง?
หรือว่าเป็นลูกชายโง่ ๆ ของเจ้าของที่ดินกันแน่?
เธอตัดสินใจจะดื้อดึงต่อไป
"ต่อให้เธอบอกอวยพรตอนเช้ากับฉันได้ทุกวัน แล้วตอนกลางวันกับตอนกลางคืนล่ะ?"
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง
"เธอกำลังบอกเป็นนัยว่าอยากให้ฉันกลับประเทศหรือเปล่า?"
เฉียวซูถัง: Σ(ŎдŎ|||)ノノ
เธอหัวเราะแห้ง ๆ สองที: "ไม่มีทาง"
หลิงเหิงพูด: "เดือนหน้าเราจะกลับประเทศอยู่สองสามวัน ตอนนั้นจะได้บอกอวยพรเช้า กลางวัน และกลางคืนกับเธอทุกวัน"
เฉียวซูถังไม่ขำเลยแม้แต่น้อย
"หา? ฮ่า ๆ ๆ... งั้นก็ดีมากเลยสิ! ยังแอบตื่นเต้นนิดหน่อยด้วย"
"เอ่อ คือว่า ฉันไปเรียนเกือบไม่ทันแล้ว ลาก่อน"
"บาย"
เฉียวซูถังแลบลิ้น ปีนกลับไปที่เตียงบน เตรียมตัวนอนต่ออีกรอบ
ข้อความแจ้งเตือนจากมือถือป๊อปขึ้นมา
Zero—: [โอนเงิน 100,000 หยวน]
Zero—: [อย่าเสียใจไปเลย ซื้อของที่ตัวเองชอบเถอะ]
เฉียวซูถังกลั้นน้ำตาแตะปุ่มปฏิเสธ
แมวหูน้อยเฉียว: [เงินไม่ใช่สิ่งที่แก้ได้ทุกอย่าง]
หลิงเหิงยืนอยู่ข้างกำแพงกระจก มองวิวเมืองลอนดอนตอนกลางคืน
นับรวมครั้งนี้ด้วย น้องแมวน้อยปฏิเสธการโอนเงินจากเขาสามครั้งแล้ว
เพิ่มจำนวนเงินก็ไม่ได้ผล
ดูท่าไม่ใช่เพราะว่าน้อยไป
เขาอยากไปหาจี๋หรานเพื่อปรึกษา แต่ก็กลัวเขาจะพูดจาไม่ดี
ช่างเถอะ ถามเอไอดีกว่า
[ฉันกับผู้หญิงคนหนึ่งคบกันทางอินเทอร์เน็ต ตอนแรกโอนเงินให้เธอ เธอรับทันทีทุกครั้ง แต่ช่วงนี้จู่ ๆ ก็ปฏิเสธ เป็นเพราะอะไร?]
เอไอใช้เวลาคิด 17 วินาที
[อืม ผู้ใช้ถามเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการโอนเงินให้แฟนออนไลน์ จากรับทันทีเป็นปฏิเสธ ต้องการทราบสาเหตุ...]
หลิงเหิงข้ามขั้นตอนการคิด ดูผลลัพธ์โดยตรง
[สาเหตุที่เป็นไปได้:]
[1. ความสัมพันธ์เปลี่ยนไป: เธอเริ่มจริงจังกับความสัมพันธ์นี้ ไม่อยากให้มันกลายเป็นรูปแบบ "โอนเงินกับรับเงิน" การปฏิเสธกลับแสดงว่าเธออยากให้ความรู้สึกบริสุทธิ์ขึ้น]
หลิงเหิงมุมปากยกขึ้น
เธอก็เริ่มจริงจังกับความสัมพันธ์นี้เหมือนกันเหรอ?
ค่อนข้างจะเข้าอกเข้าใจกันดีทีเดียว
[2. ทดสอบเจตนาของคุณ: การ "ปฏิเสธกะทันหัน" เพื่อดูปฏิกิริยาของคุณ ว่าเธอจะโล่งใจ พยายามโอนต่อ หรือเริ่มเย็นชาลง เธออยากรู้ว่าคุณกำลัง "ซื้อความชอบด้วยเงิน" หรือรักเธอจริง ๆ ตัวเลขการโอนเงินที่เย็นชา ไม่สู้ของขวัญที่ตั้งใจเตรียมมาชนะใจเธอได้]
คำแนะนำนี้ทำให้หลิงเหิงรู้สึกกระจ่างแจ้ง
เขายังไม่เคยให้ของขวัญกับน้องแมวน้อยเลย
รวมกับที่เธอพูดว่า "เงินไม่ใช่สิ่งที่แก้ได้ทุกอย่าง" ดูท่าจะคิดว่าเขาทำตัวไม่มีความตั้งใจพอ
กวาดตามองด้านหลังคร่าว ๆ
[3. มีปัจจัยภายนอกเข้ามาเกี่ยวข้อง: อาจมีคนรอบข้างเธอ...]
เป็นไปไม่ได้
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
หลิงเหิงมั่นใจในเสน่ห์ความเป็นชายของตัวเองเต็มร้อย
ใครจะมาแย่งภรรยาเขาไปได้?
[4.]
ไม่ต้องดูแล้ว ต้องเป็นข้อ 2 แน่นอน
ใช่ ให้ของขวัญ!
แล้วให้ของขวัญอะไรดีล่ะ?
--
อีกฝ่าย เฉียวซูถังที่อยากนอนต่อก็กลับนอนไม่หลับซะงั้น
เลยตัดสินใจลุกขึ้น ไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารใต้
เผื่อซื้อให้เหลียงเจียซินด้วยอีกหนึ่งชุด
"ขนมปังไส้หมู!!!" สีหน้าเหลียงเจียซินเหมือนเห็นผี
"เพื่อนรัก เธอตื่นเช้าขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ขนมปังไส้หมูของโรงอาหารใต้มหาวิทยาลัยซี เป็นขนมอันดับหนึ่งของยอดขายเสมอ ขายหมดก่อน 7 โมงแน่นอน จะเรียกว่าเมนูจำกัดปริมาณก็ไม่ผิด
นักศึกษาเคยร้องเรียนว่าทำไมมหาวิทยาลัยไม่ทำขนมปังไส้หมูเพิ่ม คำตอบของมหาวิทยาลัยคือ นกที่ตื่นเช้าย่อมได้หนอนกิน
"ต้องขอบคุณเพื่อนรัก ที่ทำให้ได้กินหนอนดี ๆ ด้วย น้ำตาจะไหล" เหลียงเจียซินกัดขนมปังไส้หมูคำใหญ่ น้ำตาคลอ
เฉียวซูถังตบหลังมือเธอ: "เก็บไว้เถอะ กินครั้งหนึ่งก็หมดครั้งหนึ่ง"
"ถ้าฉันต้องตื่น 6 โมงอีก ฉันจะสระผมแบบกลับหัว"
เฉียวซูถังวาดรูปหลิงเหิงการ์ตูนง่าย ๆ ลงในสมุด แล้วเอาปลายปากกาแทงซ้ำ ๆ
บ้าเอ๊ย คนบ้า คนต่างชาติ ตื่นเช้าขนาดนั้นโทรมาหาเธอทำไม?
เพื่อความปลอดภัย ก่อนนอนเธอต้องสลับกลับไปใช้ไลน์ตัวเองให้ได้
จะให้เขามาทำลายคุณภาพการนอนของเธออีกไม่ได้แล้ว
เหลียงเจียซินกินขนมปังไส้หมูหมด รู้สึกอิ่มเอมใจ
อาจารย์โจวที่กำลังสอนวิชา "ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับสื่อใหม่" จู่ ๆ ก็ใจดีเรียกเธอตอบคำถาม
"นักศึกษาหญิงที่นั่งกินขนมปังไส้หมูอยู่แถวหลัง ข้อนี้เธอตอบหน่อยสิ"
เหลียงเจียซินกะพริบตากลมโตสไตล์คาสึร่า แล้วก็กะพริบอีก
อาจารย์โจวยิ้มบาง ๆ: "ไม่ได้ยินคำถามเหรอ? ไม่เป็นไร ฉันจะพูดอีกรอบ"
"เมื่อเทียบกับการออกอากาศแบบดั้งเดิม ในเส้นทางวิดีโอสั้น ความสามารถทางวิชาชีพที่สำคัญที่สุดที่ท้าทายนักศึกษาสาขาการออกอากาศของเราคืออะไร?"
เหลียงเจียซินยังเกาหัวคิดอยู่ อาจารย์โจวเปลี่ยนเป้าไปแล้ว
"งั้นเชิญนักศึกษาหญิงที่นั่งข้าง ๆ เธอตอบแทนแล้วกัน ฉันเห็นเธอก้มหน้าก้มตาวาดเขียนตลอด คงกำลังจดบันทึกอย่างตั้งใจใช่ไหม?"
เฉียวซูถังยืนขึ้น แอบเอามือปิดหน้าหลิงเหิงในรูป
โชคดีที่เธอเกิดใหม่ ในชาติก่อน ข้อความนี้เคยออกสอบ
"ฉันคิดว่าคือความสามารถในการปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์เฉพาะของวิชาชีพ"
"ในสถานการณ์ดั้งเดิม การพูดด้วยน้ำเสียงนักประกาศที่ดีคือพื้นฐานของพิธีกร แต่เมื่อปรับให้เข้ากับสถานการณ์สื่อใหม่ เราควรหลุดออกจากรูปแบบการประกาศที่ตายตัว ใช้การแสดงออกที่ยืดหยุ่นมากขึ้น เพิ่มปฏิสัมพันธ์..."
เฉียวซูถังพูดอย่างคล่องแคล่ว อาจารย์โจวพยักหน้าและยิ้มตลอดเวลา
ในใจถึงกับแอบคิดว่า "เธอแอบดูแผนการสอนของฉันหรือเปล่านะ?"
"ดีมาก เธอชื่ออะไร?"
"เฉียวซูถัง"
มีเพื่อนนักศึกษาแซว: "อาจารย์ครับ เธอเป็นดาวมหาวิทยาลัย มีชื่อเสียงมาก"
อาจารย์โจวยิ้มอย่างเมตตา: "รูปร่างหน้าตาและจิตสำนึกทางวิชาชีพดีมาก นักศึกษาเฉียว สู้ ๆ นะ"
เรียนครบสี่คาบตอนเช้า เฉียวซูถังไม่อยากกินข้าวเที่ยงด้วยซ้ำ กลับหอด้วยพลังหายไปหมดเพื่อนอนต่อ
จงมู่ลี่เงยหน้าจากโลกเกมมามองเธอทีหนึ่ง
"โอ้ สาวสวยเก่งกลับมาแล้วเหรอ"
เฉียวซูถังง่วงจนตาปรือ: "ที่รัก ฉันอยากนอนต่อหน่อย เธอใส่หูฟังเล่นเกมได้ไหม?"
จงมู่ลี่ไม่ตอบ
แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา โลกก็เงียบลง
เฉียวซูถังก่อนจะล้มตัวลงนอน ก็ไม่ลืมทำหน้าที่แฟน
แมวหูน้อยเฉียว: [(ฅ( ̳• ·̫ • ̳ฅ)♡ กินข้าวนะ]
เวลานี้ที่อังกฤษเพิ่งตี 5 กว่า ๆ หลิงเหิงคงกำลังนอนหลับอยู่แน่นอน
ปลอดภัย
Zero—: [บอกที่อยู่และเบอร์โทรของคุณมา]
เฉียวซูถัง: Σ(°△°|||)︴