“เฮ้ย!”
“จริงดิ?”
“รุ่นน้องคนนี้มีดีนะเนี่ย”
ในบุทคนหัวเราะลั่นล้มระเนระนาด ทุกคนสนุกสุดเหวี่ยง โซเซไปมา
เจียงชิงเยว่เองก็อดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้ม
ส่วนโจวมู่หย่วนที่นั่งข้าง ๆ ยังคงไร้สีหน้า จู่ ๆ ก็ลุกขึ้น
“พวกนายเล่นต่อก่อน ฉันไปห้องน้ำ”
เจียงชิงเยว่มองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป รอยยิ้มค่อย ๆ จางหาย
โมโหแล้ว? หรือว่าปฏิกิริยาของเขาจะมากเกินไปหน่อย
ความคิดเลือนรางแวบผ่านหัว
เรื่องตลกที่ทำให้เขาใส่ใจขนาดนี้ หรือว่าจะเป็นผลงานของรักแรกของเขา?
พอโจวมู่หย่วนไม่อยู่ เจี่ยงเจิ้งหานก็ฉวยโอกาสนินทา
“คุณเจียง ผมขอถามตรง ๆ เลยนะ คุณคิดจะจีบคุณหมอโจวหรือเปล่า?”
“ใช่”
เจียงชิงเยว่ยอมรับอย่างเปิดเผย
“งั้นพวกคุณรู้ไหมว่าคุณหมอโจวชอบผู้หญิงแบบไหน?”
ทุกคนมองหน้ากัน พวกเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนอยู่ข้างกายคุณหมอโจวเลย
เจี่ยงเจิ้งหานตบอกอย่างมั่นใจ: “คุณเจียง วางใจเถอะ พวกเราต้องช่วยเชียร์คุณแน่นอน!”
ทุกคนหัวเราะสนุกกันอีกพักหนึ่ง โจวมู่หย่วนก็ยังไม่กลับมา
เจียงชิงเยว่ลุกขึ้น: “ขอโทษนะ ฉันไปห้องน้ำเหมือนกัน”
ที่อ่างล้างมือสาธารณะข้างห้องน้ำ เจียงชิงเยว่เห็นโจวมู่หย่วน
เสียงน้ำไหลดังซ่า เขากำลังโน้มตัวเล็กน้อย ล้างมืออย่างไม่รีบร้อน หยดน้ำไหลรินตามนิ้วมือที่เห็นข้อกระดูกชัดเจน ภายใต้แสงไฟสลัว กลับมีเสน่ห์ชวนมองจนเพลินตา
เจียงชิงเยว่เดินเข้าไป
ในจังหวะที่ชายหนุ่มหันตัว เธอก็เดินชนเข้ากลางอกเขาอย่างไม่บังเอิญ
เธออุทานเบา ๆ มือคว้าเสื้อเชิ้ตเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายอบอุ่นนุ่มนิ่มแนบชิดกับเขาเพียงชั่วครู่
“ขอโทษนะ คุณหมอโจว ฉันยืนไม่ดี…”
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกและอ่อนแอ เสียงหวานจนแทบหยด
แต่นิ้วที่จับเสื้อเชิ้ตเขากลับไม่ยอมปล่อยในทันที ปลายนิ้วขดงุ้มเข้าหากันอย่างคลุมเครือ
เธอกำลังทดสอบ
วิธีนี้ถึงจะเซอะซะ แต่ถ้าใช้ได้ก็พอ
เพียงแต่ไม่คิดว่า แววตาของเขาจะเย็นชากว่าเมื่อครู่ ไม่ลังเลเลยสักนิด จับข้อมือเธอไว้ แม้แรงจะไม่หนัก แต่กลับผลักเธอออกไปอย่างเด็ดเดี่ยวมาก
ระยะห่างถูกดึงออกจากกันในชั่วพริบตา
“คุณเจียง เล่นสนุกไหม?” น้ำเสียงชายหนุ่มเรียบนิ่ง ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไร แต่กลับทำให้ใจเจียงชิงเยว่ร่วงวูบ
เธอฝืนยิ้มไว้: “หา อะไรนะคะ?”
โจวมู่หย่วนหลุบตาลง สายตาเย็นเยียบจับจ้องที่เธอ
“คุณเตรียมไพ่ดำเคมาไม่ใช่หรือ?”
เจียงชิงเยว่ชะงักนิ่ง ใบหน้าเล็กซีดเผือด
ที่แท้เขาก็เห็นหมดแล้ว
เธออ้าปาก นึกไม่ออกชั่วขณะว่าจะแก้ตัวอย่างไร
โจวมู่หย่วนแววตาเย็นชาขึ้นกว่าเดิม: “ที่ช่วยคุณ เป็นเพราะโจวเหยาทำเกินไป กฎของตระกูลโจวจะเสียไม่ได้”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป
เจียงชิงเยว่ตะลึงไปเล็กน้อย
สมแล้ว ดอกไม้บนยอดสูงศักดิ์ไม่ใช่จะเด็ดง่าย ๆ
ถึงแม้ไม่เคยมีแฟนแต่ก็ไม่ใช่คนไร้ประสบการณ์
ก็จริงสิ ทายาทตระกูลโจวแห่งเมืองหลวง จะเป็นคนโง่ได้ยังไง?
เจียงชิงเยว่มองตัวเองในกระจก ค่อย ๆ ทาลิปสติกใหม่
เห็นไพ่ดำเคแล้วยังไง? สุดท้ายก็ไม่ใช่ยื่นมือมาช่วยเธออยู่ดี?
สำหรับเจียงชิงเยว่ กระบวนการไม่สำคัญ มีเพียงผลลัพธ์เท่านั้นที่สำคัญ
กลับมาที่บุทอีกครั้ง เจียงชิงเยว่ก็กลับมาอยู่ในสภาพเรียบ ๆ สงบนิ่งดังเดิม
เพียงแต่ไม่ได้นั่งข้างโจวมู่หย่วน เลือกที่นั่งว่างใหม่
โจวมู่หย่วนจู่ ๆ ก็ลุกขึ้น: “ดึกแล้ว พวกนายเล่นต่อเถอะ”
เขาโยนประโยคสั้น ๆ แล้วลุกเดินจากไป
เจี่ยงเจิ้งหานเห็นแบบนี้ก็ไม่แปลกใจมานานแล้ว: “อย่าไปสนใจเขาเลย พวกหัวโบราณไม่เคยนอนดึกหรอก ต้องกลับบ้านไปนอน”
เจียงชิงเยว่มองเขาจากไป ก็ลุกขึ้นเช่นกัน ยิ้มหวาน
“ดึกมากแล้วจริง ๆ ขอบคุณมากสำหรับการต้อนรับจากเจ้าของวันเกิดวันนี้ วันหลังมีโอกาสค่อยมาเจอกันใหม่ ฉันกลับก่อนนะ!”
เธอเร่งฝีเท้า วิ่งตามออกไป
ด้านนอกบาร์ ราตรีมืดสนิท ฝนตกหนัก
โจวมู่หย่วนไม่มีร่ม พอเดินถึงหน้าบาร์ ฝีเท้าจึงค่อยช้าลงบ้าง
เจียงชิงเยว่หยิบร่มพับจากกระเป๋า ไม่ลังเลที่จะวิ่งตามไป
บนทางเท้าหน้าประตู จู่ ๆ ชายชราคนหนึ่งก็ส่งเสียงครางเบา ๆ กุมหน้าอกเซถลาล้มลง หน้าซีดเขียวคล้ำ
“มีคนเป็นลม!”
“รีบโทร 120!”
ผู้คนรอบข้างหยุดส่งเสียงอุทาน แต่กลับยืนห่างกันไม่กี่ก้าว ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้
ฝนตก คนแก่ ล้มป่วยกะทันหัน
คำเสี่ยงสูงหลายคำซ้อนทับกัน ก็มากพอให้คนส่วนใหญ่เลือกเป็นผู้สังเกตการณ์อย่างฉลาด
“หลีกไป”
สองคำสั้น ๆ แต่ทรงพลังทะลุผ่านฝูงชน
โจวมู่หย่วนก้าวยาว ๆ พุ่งไปข้างกายคนแก่ คุกเข่าลงข้างหนึ่ง กางเกงสูทราคาแพงลิบจุ่มลงในน้ำโคลนในชั่วพริบตา
เขาเปิดไฟฉายมือถืออย่างรวดเร็ว ตรวจดูรูม่านตา นิ้วมือช่ำชองแตะไปที่เส้นเลือดใหญ่ที่คอของคนแก่ แล้วปลดกระดุมหน้าอกของเขาออก
น้ำเสียงเขาเร็วและเป็นมืออาชีพอย่างมาก: “ภาวะลมในช่องเยื่อหุ้มปอดมีแรงดัน ต้องเจาะระบายลดความดันด่วน”
โจวมู่หย่วนเงยหน้าขึ้น กวาดตามองไปทั่ว: “ใครมีของแหลมบ้าง? ปากกา กิ๊บ อะไรก็ได้ เร็วเข้า!”
ฝูงชนเงียบกริบ แม้แต่คนดูก็ถอยหลังไปสองก้าวอย่างเงียบ ๆ
สภาพรุนแรงขนาดนี้ ไม่มีใครกล้าให้ยืม กลัวต้องรับผิดชอบ
“ใครมี? ขอยืมหน่อย” โจวมู่หย่วนขึ้นเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย เสียงร้อนรน
“ฉันมี!”
เจียงชิงเยว่พุ่งเข้าไป ถอดปิ่นเงินบนหัวออก นี่คือปิ่นเครื่องมือที่สตูดิโอของเธอใช้ทำกระดุมถัก เคยชินใช้เสียบเกล้าผม
“คุณหมอโจว อันนี้ใช้ได้ไหม?”
โจวมู่หย่วนรับมา แตะปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอ ชะงักไปแวบหนึ่ง แล้วขอไฟแช็กอีกอัน ทำความสะอาดอย่างง่าย ๆ
เขามองเจียงชิงเยว่ พูดอย่างเด็ดขาด: “พยุงเขาไว้ อย่าให้เขาขยับ”
“ค่ะ…” เจียงชิงเยว่คุกเข่าลง กดตัวคนแก่ไว้ จัดท่าให้แน่น มือสั่นเล็กน้อย
โจวมู่หย่วนกำหนดตำแหน่งระหว่างซี่โครงของคนแก่ มือไว แม่นยำ และมั่นคง แทงลงไปอย่างเฉียบคม
“ฟู่—” เสียงลมเบา ๆ ดังขึ้น
ก๊าซความดันสูงในช่องอกของคนแก่ถูกระบายออกในทันใด ใบหน้าเขียวคล้ำก็ค่อย ๆ ทุเลาลง
เสียงโห่ร้องดังขึ้นรอบข้าง
“ฟื้นแล้ว ฟื้นแล้ว!”
“สุดยอดไปเลย”
“ฝีมือนี้ต้องเป็นหมอมืออาชีพแน่ ๆ”
โจวมู่หย่วนประคองปิ่นไว้ ป้องกันการเคลื่อนที่ มืออีกข้างจับชีพจรคนแก่
เจียงชิงเยว่รีบกางร่ม บังเหนือศีรษะสองคน
ส่วนตัวเองยืนอยู่ด้านนอก ถูกฝนตกหนักรดจนเปียกโชก
เสียงหวูดรถพยาบาลดังขึ้น เจ้าหน้าที่กู้ชีพหามเปลหามวิ่งเข้ามา
“คุณหมอโจว?” เจ้าหน้าที่กู้ชีพนิ่งอึ้ง
โจวมู่หย่วนพยักหน้า ค่อย ๆ ปล่อยมือคนแก่ ส่งต่อข้อมูลอาการป่วยอย่างง่าย ๆ
“ก่อนล้มหายใจถี่เร็ว เน้นตรวจปัญหาที่ปอดด้วย”
เจ้าหน้าที่กู้ชีพมองเขา พยักหน้าต่อเนื่อง สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
ตาเฒ่าคนนี้โชคดีจริง ๆ ถึงได้เจอคุณโจวผู้ยิ่งใหญ่
สถานการณ์เร่งด่วนขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะโจวมู่หย่วนอยู่ตรงนี้ คงสิ้นหวังแน่
คนแก่ถูกหามขึ้นรถ โจวมู่หย่วนถึงลุกขึ้นยืน
เจียงชิงเยว่ยืนกลางฝน เสื้อผ้าแนบติดตัว โอบรับส่วนโค้งเว้าบอบบางยั่วยวน แขนที่ถือร่มสั่นเทาจากความหนาว
โจวมู่หย่วนก้าวเข้าไป รับร่มในมือเธอ ถือไว้เหนือศีรษะเธอ
“ปิ่นของคุณถูกนำไปโรงพยาบาลแล้ว เท่าไหร่ ฉันโอนให้”
เจียงชิงเยว่ส่ายหัว: “ไม่ต้องค่ะ ใช้ช่วยคนมีความหมายมากอยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้นฉันยังติดเงินคุณอีกแสนนึง”
“แต่ว่าคุณหมอโจว…” เจียงชิงเยว่ควานในกระเป๋า พูดเบา ๆ อย่างลำบากใจ “มือถือฉันแบตหมด เมื่อกี้วิ่งมา รีบเกินไป กุญแจไม่รู้ตกอยู่ไหนแล้ว”
อากาศเงียบไปหลายวินาที
“ที่อยู่” น้ำเสียงโจวมู่หย่วนฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไร เย็นชาห่างเหิน “ฉันไปส่งคุณถึงข้างล่าง ให้ช่างไขกุญแจเปิด”
เจียงชิงเยว่ตอบสนองเร็วมาก สีหน้ายิ่งลำบากใจมากขึ้น นิ้วมือบิดไปมาอย่างไม่รู้ตัว
“บ้านที่ฉันเช่ามันเก่า ไม่มีนิติบุคคล แล้วก็ดึกขนาดนี้แล้ว ช่างไขกุญแจก็หายาก”
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเปียกชื้น ฉายแววอึดอัดและอ้อนวอน
“คุณหมอโจว ฉันหนาวจัง”
“คืนนี้ขอยืมห้องน้ำกับโซฟาที่บ้านคุณหน่อยได้ไหมคะ ฉันสภาพแบบนี้ไปโรงแรมก็ไม่ได้…”