(นักเขียนฝีมือระดับห้าดาวแห่งห้องดำ! เจอแล้วรีบเพิ่มลงชั้นหนังสือเลย!)
(ทุกคู่รักบริสุทธิ์! ทุกคนหล่อสวยระดับตำนาน หุ่นดีสุด ๆ! ช่วงแรกมีพระเอก 6 คน ช่วงหลังมีพระเอก 10 คน!)
(นิยายยาวจุใจ อ่านได้เต็มอิ่ม! ตามอ่านได้สบายใจ!)
(บทที่หนึ่งมีการตัดทอนเนื้อหาบางส่วน)
“เอวเนียนสุด ๆ”
“พี่ฮ่าว แฟนพี่ไม่เห็นจะเร้าใจเลย แบบนี้ยังสนุกกว่าเยอะ รู้ใจ แถมมีลูกเล่น ไม่รู้ว่าพวกเราจะไหวหรือเปล่า?”
“พูดมากน่า!”
เสียงหยอกล้อสกปรกโสมมของพวกผู้ชายดังลงมาจากเหนือศีรษะไม่ขาดสาย
“อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ~ กระโปรงเขายังไม่ได้ถอดเลย……”
เหรียนนัวร์ลืมตาขึ้นอย่างฉับพลันในความมืดแคบ ๆ ใต้เตียง
สิ่งแรกที่เห็นคือพรมสีแดงฉูดฉาด สายตาไล่ขึ้นไปตามพรม จึงเห็นรองเท้าส้นสูงสีแดงสดสะดุดตาคู่หนึ่ง และข้อเท้าของชายคนหนึ่งที่ไขว้กันอยู่
เตียงกลมขนาดมหึมากำลังส่งเสียง……
ความทรงจำแปลกประหลาดสายหนึ่งพุ่งเข้ามาในสมอง
เจ้าของร่างเดิมเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง
ผู้ชายที่ถูกเรียกว่า “พี่ฮ่าว” ก็คือหลี่ฮ่าว แฟนหนุ่มที่เธอคบหาด้วยมาครึ่งเดือน
ปกติเขาทำตัวเหมือนไม่สนใจผู้หญิง วันนี้ยังหลอกเธอว่าจะไปห้องสมุด
แต่กลับพาเพื่อนสนิทอีกสองคนมาที่โรงแรมสำหรับคู่รักแห่งนี้
เจ้าของร่างเดิมแอบตามมาตลอดทาง ด้วยความลนลานจึงกลิ้งเข้าไปซ่อนใต้เตียง ฟังเสียงอันน่าอับอายจากด้านบนจนโกรธจัด หายใจไม่ทัน แล้วก็โมโหตายไปทั้งอย่างนั้น
ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
เหรียนนัวร์นอนคว่ำอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ กลอกตาในใจ
แฟนหนุ่มคนนี้เลวได้ถึงขีดสุด เป็นตัวอย่างผู้ชายเฮงซวยระดับโลกอย่างแท้จริง
แต่ว่า……
เธอถูมือเข้าด้วยกันอย่างแรง ไม่เพียงไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย แววตายังฉายความตื่นเต้นที่อธิบายไม่ถูก
สวรรค์ยังมีเมตตา!
เพิ่งทะลุมิติมาก็ส่งฉากสดแบบไม่เซ็นเซอร์มาให้ดูเลยหรือ?
โชคดีขนาดนี้ ไม่ดูก็เสียของ!
(✧≖͜ʖ≖)
แต่เธอยังไม่ทันได้ดูให้เต็มตา เสียงเนื้อกระทบเนื้ออันชวนวาบหวามเหนือศีรษะก็เปลี่ยนจังหวะไปทันที
เสียงกระดูกหักดังทึบและเสียดหู ปะทุขึ้นกลางอากาศ
จากนั้นก็เป็นเสียงกรีดร้องอย่างทรมานของชายคนหนึ่ง
“อ๊าก—!”
แล้วทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความเงียบในชั่วพริบตา
หยดของเหลวสีแดงหนึ่งหยด
สองหยด
ของเหลวอุ่นเหนียวข้นหยดติ๋ง ๆ ลงมาตามขอบที่นอน—เลือดของผู้ชาย
มันกระเซ็นลงบนพรมตรงหน้าเหรียนนัวร์ แล้วซึมแผ่เป็นปื้นสีแดงคล้ำอย่างรวดเร็ว
เลือด!
เหรียนนัวร์กลั้นหายใจ แอบโผล่ตาข้างหนึ่งออกมาจากขอบผ้าปูเตียงอย่างเงียบเชียบ
ผ่านกระจกเงา
เธอเห็นว่าตรงเหนือรองเท้าส้นสูงสีแดง คอของผู้หญิงคนนั้นบิดงอด้วยมุมพิกลที่ผิดธรรมชาติอย่างสิ้นเชิง ศีรษะแยกออกเป็นสี่กลีบจากตรงกลาง
ข้างในไม่มีสมอง มีแต่เขี้ยวสีขาวแหลมคมเรียงแน่นเต็มไปหมด
มันก้มหน้าลง เคี้ยวไหล่ของหลี่ฮ่าวไปคำแล้วคำเล่า จนแหว่งไปเกือบครึ่ง
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นทะลักออกมาในพริบตา กลบกลิ่นน้ำหอมสังเคราะห์ที่อบอวลอยู่ในโรงแรมจนหมดสิ้น
เหรียนนัวร์รีบปิดปากแน่น บังคับกลืนเสียงกรีดร้องที่จวนจะหลุดออกจากลำคอลงไป
แต่—
เสียงเสียดสีแผ่วเบาของเนื้อผ้านั่นเอง กลับปลุกสัตว์ประหลาดที่กำลังเขมือบอาหารอยู่ให้รู้ตัว
มันหยุดเคี้ยวเนื้อสด
ประสาทการได้ยินที่ไวผิดปกติของมันจับเสียงหัวใจเต้นถี่รัวใต้เตียงได้อย่างแม่นยำ
ปากกว้างราวบ่อเลือดที่แยกออกเป็นสี่กลีบและยังมีเศษเนื้อสีแดงคล้ำหยดลงมา ค่อย ๆ ห้อยกลับหัวลงมาตามขอบเตียง แล้วคืบคลานเข้าสู่ความมืดใต้เตียงทีละนิด
“ไม่คิดว่าจะมีของว่างเพิ่มอีกหรือ?”
ลมเย็นเหม็นคาวพัดปะทะใบหน้า
กรงเล็บแหลมคมของสัตว์ประหลาดพุ่งตรงเข้ามาที่ใบหน้า
ในวินาทีคับขัน เสียง “ติ๊ง” ก็ดังขึ้นในสมองของเหรียนนัวร์ ก่อนเสียงกลไกเย็นชาจะระเบิดก้อง
【กระเป๋าเวทมนตร์โดราเอบุ๊กเก็ต ผูกมัดสำเร็จ】
【มอบชุดสุ่มกล่องช่วยชีวิตสำหรับมือใหม่ โปรดให้โฮสต์ตรวจรับโดยเร็ว】
ในช่วงเวลาเป็นตาย เหรียนนัวร์ปลุกสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสมือนตรงหน้า แล้วตะโกนใส่ระบบที่ไม่รู้จักอย่างบ้าคลั่ง
“ปืนแกตลิง เร็วเข้า! เอาปืนแกตลิงมาให้ฉันกระบอกหนึ่ง ฉันจะส่งเจ้าตัวน่าเกลียดนี่ไปชดใช้กรรมด้วยกำลัง!”
วินาทีต่อมา ฝ่ามือของเธอก็พลันหนักอึ้ง
ในมือเหรียนนัวร์มีอุปกรณ์จากท้ายรถของพี่เฟิงที่หนักไม่น้อย เธอหยิบมันออกมาจากความว่างเปล่าโดยตรง
……
【นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย!】
สีหน้าของเหรียนนัวร์ว่างเปล่าไปชั่วขณะ
?
???
( ಠ_ಠ)?
ให้ตายสิ
ปืนแกตลิงของฉันล่ะ?
นี่ฉันทะลุเข้ามาในนิยายเรื่องอะไรกันเนี่ย!
เธอสาปแช่งระบบเฮงซวยที่ไม่ได้เรื่องอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง แต่การเคลื่อนไหวกลับไม่ชักช้าแม้แต่น้อย
เธอกัดฟันแน่น ออกแรงสุดกำลัง แทงสิ่งนั้นลึกเข้าไปในแก้มที่แยกอ้าออกของซอมบี้สัตว์ประหลาดปีศาจวาดหน้า
“อ้วก—”
ปีศาจวาดหน้าถูกติดคาอยู่แน่น มันสำลักและกระตุกอย่างรุนแรงด้วยความเจ็บปวด
อาศัยช่องว่างอันมีค่านี้ เหรียนนัวร์ใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานออกไปอย่างรวดเร็ว
แต่เธอยังช้าไปก้าวหนึ่ง
กรงเล็บแหลมคมของสัตว์ประหลาดที่กวัดแกว่งไปมาบนพื้น
กรีดน่องของเธอเป็นแผลเลือดไหลอย่างแรง
ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดขึ้นมาราวกับมีคนฟันลงตรงหน้า
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโอกาสรอดชีวิตเป็นศูนย์ ขอแนะนำให้โฮสต์พังหน้าต่างทันที แล้วกระโดดลงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้】
เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง
เหรียนนัวร์ด่าลั่น “ระบบเฮงซวยนี่เอาแต่ขายฝันหรือไง? กระโดดจากชั้นสองลงไปก็ได้กลายเป็นกล่องศพพอดี!”
แต่สัตว์ประหลาดด้านหลังฉุดอุปกรณ์จากท้ายรถออกมาได้แล้ว และพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
ไม่มีทางเลือกแล้ว
เหรียนนัวร์อาศัยแรงส่งจากการกลิ้งไปกับพื้น กระโดดพรวดขึ้น แล้วพุ่งชนกระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานของโรงแรมชั้นสองจนแตกกระจาย
ท่ามกลางเสียงกระจกแตกดังสนั่น เธอร่วงลงสู่อากาศมืดมิดเหนือถนน
ความรู้สึกไร้น้ำหนักอย่างรุนแรงถาโถมเข้าใส่ เหรียนนัวร์หลับตาปี๋ เตรียมรับแรงกระแทกจากพื้นถนนลาดยาง
แต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่คิดว่าจะเกิดขึ้นกลับไม่ปรากฏ
“ปัง!”
พร้อมเสียงกระแทกทึบหนัก ระบบกันสะเทือนส่งเสียงเสียดสีแหลมบาดหู
ร่างทั้งร่างของเธอกระแทกเข้าไปในอ้อมกอดร้อนผ่าว
นี่คือรถบรรทุกดัดแปลงหุ้มเกราะที่ถูกตัดหลังคาออกจนหมดทั้งคัน
ขณะนี้ภายในรถมีผู้ชายหกคน เพิ่งกวาดล้างฝูงซอมบี้ขนาดเล็กเสร็จหมาด ๆ
พวกเขาสวมอุปกรณ์ครบครัน เส้นประสาทยังตึงเครียดจากการฆ่าฟัน เมื่อได้ยินเสียงดังสนั่นจากสิ่งที่ตกลงมาจากด้านบน ลำกล้องปืนสีดำหนาหลายกระบอกและมีดทหารเปื้อนเลือดเนื้อก็ยกขึ้นพร้อมกัน เล็งตรงไปบนอากาศ
เดิมทีพวกเขาคิดว่าเป็นการจู่โจมของศพดิบตัวกลายพันธุ์ระดับสูง
แต่สิ่งที่ตกลงมากลับเป็นคนเป็นตัวนุ่มนิ่ม ส่งกลิ่นหอมหวานของสตรอว์เบอร์รี
เดิมทีเพ่ย์เสียว ลูกคนที่สอง กำลังถือมีด เตรียมฟันปิดฉากด้วยการปาดคอ
แต่จู่ ๆ เขาก็ถูกอะไรบางอย่างทับเข้าอย่างจัง
ในชั่วขณะที่เหรียนนัวร์ตกลงมา แก้มของเธอก็กระแทกเข้าไปอย่างแม่นยำไม่มีพลาด…
ผ่าน… ศีรษะของเธอซุกซนขยับไปมา… (ตัดทอนแล้ว)
【อะไรเนี่ย ทำไมถึง… ผู้ชายจัง? ซู้ด…】
(o♥_♥o)
มีดในมือเพ่ย์เสียวหยุดค้างอยู่กลางอากาศ
“คนเป็น……”
เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบติดกับกล้ามอกที่เกร็งแน่น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงครั้งหนึ่ง
ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชากที่ขาทำให้เหรียนนัวร์ออกแรงลุกไม่ไหว เธอโบกแขนสะเปะสะปะ พยายามหาจุดค้ำยันในรถที่กำลังสั่นสะเทือน
ในวินาทีที่กดลงไป… (ตัดทอนแล้ว)
ฮั่วชาน ลูกคนที่สี่ ซึ่งสูงเกือบสองเมตร เดิมทีกำลังถือปืนกลหนักเฝ้าระวังอยู่ จู่ ๆ ก็หดตัวถอยไปด้านหลัง…
ใบหน้าสีทองแดงของเขาแดงลามไปถึงใบหู แม้แต่น้ำเสียงห้าวหาญก็ยังพูดติดขัด
“นั่น… นั่นอะไรตกลงมา! มือของเธอทำอะไรน่ะ!”
อากาศรอบด้านพลันแข็งค้าง
ผู้ชายอีกหลายคนที่เต็มไปด้วยไอสังหารเห็นภาพชวนเหลือเชื่อตรงหน้าแล้วต่างพากันตะลึงงัน
พี่ใหญ่จ้านถิงนั่งอยู่ด้านนอกสุด
บนท่อนแขนกำยำมีรอยแผลจากมีดทั้งเล็กและใหญ่พาดอยู่ ดูดุดันแผ่แรงกดดันแบบสัตว์ป่าอย่างเต็มเปี่ยม
สายตาของเขากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดลงที่มือของเหรียนนัวร์ซึ่งยังวางอยู่บนตัวพี่น้อง…
“เพิ่งฆ่าซอมบี้เสร็จ อยู่ ๆ มีสาวน้อยตกลงมาจากไหน?”
เหรียนนัวร์เงยหน้าขึ้นอย่างแข็งทื่อ กวาดตามองไปทั่วรถ
ผู้ชายหกคน
ทั้งหกคนเป็นชายฉกรรจ์ระดับท็อปที่ถอดเสื้อกันหมด กล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน มีเหงื่อกับเลือดไหลผ่านร่องกล้ามเนื้อ
สัตว์ร้ายทั้งกลุ่มที่แผ่ฮอร์โมนดิบเถื่อนออกมาทั่วร่าง กำลังจ้องเธอเขม็งด้วยสายตาทั้งประหลาดใจและร้อนระอุจนชวนเหนียวเหนอะหนะ
ลำคอของเหรียนนัวร์แห้งผาก
อับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี อับอายสุดขีด
เพิ่งหนีออกจากปากสัตว์ประหลาดมาได้ นี่ฉันดันตกลงมาในรังหมาป่าป่าเถื่อนแบบไหนอีกเนี่ย!