ภายในตำหนักใต้ดิน โลงศพใบแรกถูกล่ามด้วยโซ่หนาและแขวนอยู่กลางอากาศ
วัสดุของโลงพิเศษมาก โดยรวมเป็นสีแดงเข้ม
อู๋เสียใช้ไฟฉายส่องไปยังภายในตำหนัก โดยเฉพาะโลงถ้ำดำใบนี้ แล้วเอ่ยเบา ๆ
“ข้าเคยได้ยินปู่ของข้าบอกว่า โลงถ้ำดำ โลงทองแดง และโลงแม่ลูกในตำนาน ล้วนเป็นโลงมาร ข้างในบรรจุของที่ไม่ใช่มารก็เป็นร้าย คนล้วงสุสานธรรมดาเจอเข้าก็ต้องหลีกหนี”
หม่าเหลียงฟังแล้วรู้สึกเสียวสันหลังวาบ รีบบอก
“ท่านเทพหลี่อยู่ที่นี่ คงไม่เป็นไรกระมัง?”
ได้ยินคำนี้ คนทั้งกลุ่มก็หันไปมองหลี่ฉางเซิงพร้อมกัน
หลี่ฉางเซิงแสยะมุมปากเล็กน้อย เอ่ยตามอารมณ์ “นั่นก็ไม่แน่ เกิดข้างในโลงมีของร้ายกาจเกินไปเล่า”
พูดพลางเขาก็ผลักอู๋เสีย
“เจ้าไปเปิดโลง”
“หา ข้าอีกแล้วหรือ?”
อู๋เสียหน้าตะลึง รีบถามอย่างระแวดระวัง “พี่ใหญ่ ข้าดวงซวยจริง ๆ เปลี่ยนคนได้ไหม?”
“ให้เจ้าไปก็ไป อยู่ได้ถามมาก วางใจเถิด ถึงจะสู้ไม่ไหว แต่พาเจ้าหนีรอดไปได้ก็ยังมีปัญญา”
ฟังคำนี้ อู๋เสียจึงถอนใจโล่งอก
เขาจำต้องค่อย ๆ ย่องเข้าไปในตำหนักใต้ดิน โลงถ้ำดำใบแรกในตำหนักถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก แขวนโย้อยู่กลางอากาศ
เขาลองดึงดู พบว่าลากไม่ไหวเลย
จนใจ อู๋เสียเลยเรียกหม่าเหลียงมาช่วย
ทั้งสองคนช่วยกันคลายโซ่เหล็กที่มัดกับคานของตำหนักออกทีละนิด
ขณะที่โซ่เหล็กเส้นสุดท้ายถูกปลดออก ก็ได้ยินเสียงดังสนั่น โลงถ้ำดำกระแทกพื้น