"ก็พวกพ้องนายไง"
อู๋เสียทำท่าขัดเขินเล็กน้อย นักขุดสุสานฟังดูดี แต่จริง ๆ แล้วก็คือขโมย ไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจอะไร
แต่เมื่อมองใบหน้ากลมปุ๊กของหวังเยว่ปั้น เขากลับรู้สึกเป็นมิตรอย่างประหลาด
เห็นหลี่ฉางเซิงไม่ได้สนใจ อู๋เสียจึงหยิบน้ำแร่ออกจากเป้สะพายหลัง ป้อนน้ำให้หวังเยว่ปั้นที่สลบอยู่หนึ่งอึก
หลังจากได้น้ำ หวังเยว่ปั้นก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
"เฮ้ย พี่น้องชื่ออะไร เพื่อน ๆ ของนายไปไหนหมด ทำไมไม่เห็นใครเลย?"
"จะเหลือใครล่ะ... โดนแทะเกลี้ยงหมดแล้ว!"
หวังเยว่ปั้นถอนหายใจ เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นช่วงไม่กี่วันมานี้อย่างละเอียด
เล่าจบ เขาชำเลืองมองหลี่ฉางเซิงอย่างระมัดระวัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมองนางซากศพยุคจ้านกั๋วที่หลี่ฉางเซิงแบกโลงดำไว้บนหลัง
บางทีอาจรู้สึกว่าอู๋เสียดูซื่อ ๆ เหมือนเด็กจบใหม่ ใสซื่อไร้เดียงสา หวังเยว่ปั้นจึงแอบสะกิดอีกฝ่าย ลดเสียงถามว่า "หมอนั่นเป็นใคร ไอ้ที่อยู่ข้างหลังนั่นคนหรือผี?"
"ไม่ใช่คน ไม่ใช่ผี... เป็นเจียงซือ!"
อู๋เสียอธิบายสั้น ๆ แล้วกระซิบว่า "พี่หลี่เก่งมาก แม้แต่เจียงซือยังควบคุมได้ ถ้าไม่อยากตายก็อย่าไปแหยม"
หวังเยว่ปั้นได้ฟัง ความสงสัยในใจก็คลี่คลายทันที
พวกภูตผีอื่นเขาไม่เคยเจอมากนัก แต่กับเจียงซือ เขามีประสบการณ์ไม่น้อย
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขายังเคยเห็นศพเลือดในสุสานเลย!
เครื่องรางหาพิภพที่แขวนคอ กีบเท้าลาดำที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าคาดเอว ล้วนมีฤทธิ์จัดการกับเจียงซือได้