"ใครน่ะ?!"
อานิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แล้วรีบชักมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าบู๊ตออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
เวลานี้ คนในทีมต่างก็เห็นเงาดำในอุโมงค์เหมืองเช่นกัน
เงานั้นเตี้ยกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย ภายในอุโมงค์หลบภัยมืดสลัว มองไม่เห็นหน้าตาชัดเจน
ทันทีที่ลูกน้องของอานิงส่องไฟฉายไป เงานั้นก็ส่งเสียงร้องประหลาด หันหลังแล้ววิ่งหนีไป
"หยุดนะ!"
อานิงสีหน้าเย็นชา นำลูกน้องไล่ตามออกไปทันที
ทหารรับจ้างในทีมของนางทำงานประสานกันราวกับรู้ใจ ไม่นานนักก็ล้อมเงาดำที่วิ่งพล่านไปทั่วไว้ได้ และจับตัวกลับมา
แต่เมื่อทุกคนเห็นหน้าตาที่แท้จริงของเงานั้น ก็อดสะดุ้งตกใจไม่ได้
นี่คือลิงเฒ่าตัวหนึ่ง ขนทั่วตัวเป็นสีเทาอมขาว ตอนนี้ถูกมัดด้วยเชือก ยังคงแยกเขี้ยวใส่ทุกคน ส่งเสียงขู่ซ่า ๆ
ไกด์จางเหว่ยเห็นลิงเฒ่าก็รีบบอกว่า "ผมเคยเห็นลิงเฒ่าตัวนี้ ไม่กี่เดือนมานี้มันมาขโมยของกินในแคมป์ประจำ แต่มันไม่ทำร้ายคน พวกเราก็เลยขี้เกียจไปยุ่งกับมัน"
อานิงพยักหน้ารับ เตรียมจะปล่อยลิงเฒ่าตัวนี้
แต่ในตอนนั้นเอง ลูกน้องทหารรับจ้างผิวขาวคนหนึ่งของนางก็ตาเป็นประกาย แล้วร้องเสียงดังว่า "คุณอานิง ที่คอเจ้าลิงมีของ!"
พูดจบ ทหารรับจ้างผิวขาวก็รอไม่ไหว ใช้มือแหวกขนสีเทาอมขาวของลิงเฒ่า ดึงปลอกคอเส้นหนึ่งออกมาจากซอกคอ
ปลอกคอถักจากด้ายสีแดง ผ่านกาลเวลามายาวนานจนดำปื้อไปหมด
แต่ที่น่าประหลาดใจที่สุดคือ ใต้ปลอกคอมีป้ายทองคำห้อยอยู่!
พูดให้ถูกคือ เป็นป้ายทองคำเล็ก ๆ ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส