(ตอนก่อนเพิ่มจำนวนคำไว้ ใครอ่านถึงตรงนี้แล้วรู้สึกไม่ต่อเนื่อง ลองย้อนกลับไปอ่านเนื้อหาตอนก่อนอีกครั้งนะ~ รักทุกคน~)
ดวงตาของอวิ๋นฝูเป็นประกาย ไม่นานก็เข้าใจกลไกของเรื่องนี้
การกระโดดข้ามชั้นเรียนหมายความว่าสามารถประหยัดเวลาได้
กล่าวคือ ขอให้ผู้อำนวยการช่วยติว แล้วสอบให้ผ่าน ก็สามารถเลื่อนจากชั้น F ไปชั้น D ได้โดยตรง จากชั้น D ไปชั้น B และจากชั้น B ไปชั้น A
แบบนี้ก็ใช้เวลาแค่หกวันเท่านั้น!
ไม่ว่าด่านจะอยู่ระดับไหน ยิ่งลากเวลานานก็ยิ่งมีโอกาสเจอเหตุสังหารหมู่ จากสิบวันลดเหลือหกวัน โอกาสรอดชีวิตแทบจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!
เบาะแสของเทียนเมิ่งสำคัญมาก อวิ๋นฝูไม่คิดว่าเธอจะกุเรื่องโกหกที่เจาะจงขนาดนี้
เมื่อเห็นความจริงใจของอีกฝ่าย อวิ๋นฝูก็เอ่ยแถมเบาะแสเกี่ยวกับความตายให้อีกหนึ่งข้อ
“ประตูหอพักจะล็อกตอนหกโมงครึ่งเช้า อย่าปล่อยให้ตัวเองถูกขังอยู่ในหอพัก”
เทียนเมิ่งยิ้มละไม “ขอบคุณ”
ก๊อก ก๊อก—
“ตรวจหอพัก”
เสียงฝีเท้าและเสียงเคาะประตูดังมาจากไม่ไกล ดูท่าป้าพี่เลี้ยงหอพักจะเริ่มตรวจหอพักแล้ว
อวิ๋นฝูหลับตาฟังเงียบ ๆ ไม่นานก็ได้ยินเสียงกรีดร้องสั้น ๆ ดังขึ้นครั้งหนึ่ง
มีคนเปิดประตูแล้ว
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่หน้าประตูห้องของพวกเธอ
“ห้อง 414 ตรวจหอพักแล้ว เปิดประตูให้ป้าหน่อยนะ”
เสียงไม่ต่างจากป้าพี่เลี้ยงหอพักที่ได้ยินก่อนหน้านี้ คนที่อยู่ด้านนอกพูดด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม ปฏิบัติต่อพวกเธอราวกับเป็นลูกตัวเอง พลางเกลี้ยกล่อมว่า “เร็วเข้า เปิดประตูให้ป้าหน่อย ป้ายังต้องตรวจอีกหลายห้อง เดี๋ยวจะไม่ทันเอา”