ความผิดปกติของอวิ๋นฝูดึงดูดความสนใจของอาจารย์ใหญ่
“ทำไมไม่ดื่มล่ะ รังเกียจว่าชาของฉันไม่ดีหรือไง?”
อาจารย์ใหญ่จ้องเธอ ท่าทางราวกับว่าอวิ๋นฝูไม่ดื่ม เขาก็จะไม่ติวให้พวกเธอ
ฝ่ามือของอวิ๋นฝูชื้นเหงื่อบาง ๆ เธอเม้มปาก ก่อนยกถ้วยขึ้นจิบ “อร่อยมากค่ะ”
อาจารย์ใหญ่จึงพอใจและเริ่มสอน ทั้งยังให้กำลังใจพวกเธอให้สอบเข้าชั้นเอโดยเร็ว จะได้เติบโตเป็นกำลังสำคัญของชาติ
ท้องของอวิ๋นฝูปั่นป่วนขึ้นมา พอเรียนเสริมเสร็จและก้าวออกจากห้อง เธอก็แทบจะอาเจียน
“เป็นอะไรไป?”
เหอเชิงตั้งใจจะประคองเธอ
อวิ๋นฝูหน้าซีดเผือด หลบมือของเขา “ฉันไม่เป็นไร มีธุระต้องไปก่อน”
เธอต้องรีบไปจากที่นี่ แล้วไปบอกหลานซีกับเสี่ยวจื่อรุ่ยว่าอย่ามาหาอาจารย์ใหญ่เพื่อเรียนเสริมเด็ดขาด!
โชคดีที่การเรียนเสริมของหลานซีกับเสี่ยวจื่อรุ่ยถูกจัดไว้ช่วงบ่ายทั้งคู่
หลังมื้อกลางวัน พวกเขาสามคนก็มารวมตัวกันที่ศาลาหลังเล็กอีกครั้ง
เสี่ยวจื่อรุ่ยเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน “ครูเกามีน้องสาว ผู้หญิงในรูปก็คือน้องสาวของเธอ ก่อนหน้านี้ก็เป็นนักเรียนของโรงเรียนมัธยมชิงเหอ แต่หายตัวไปแล้ว”
“หายตัวไปเหรอ?” หลานซีขมวดคิ้ว “คนเป็น ๆ หายไปได้ยังไง ครูเกามาสอนที่นี่เพื่อตามหาน้องสาวหรือ?”
“ใช่ แต่ยังหาไม่เจอ”
นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่เสี่ยวจื่อรุ่ยสืบมาได้
“หัวหน้า ที่ไม่ให้พวกเราไปเรียนเสริมหมายความว่ายังไง?”
ถ้าอวิ๋นฝูไม่ห้ามไว้ เสี่ยวจื่อรุ่ยคงไปหาคนสลับเวลา เพื่อจะได้ไปเรียนเสริมก่อนแล้ว