“ถึงแล้ว”
หอพักของอวิ๋นฝูอยู่ชั้นหก หลินหลินเคาะประตูห้อง 612 แล้วหันมาพูดต่อว่า “ฉันก็อยู่ตึกนี้เหมือนกัน ห้อง 317 ต่อไปถ้ามีอะไรให้ช่วยก็มาหาฉันได้เลยนะ อ้อ หอพักของเรามีร้านขายของชำเล็ก ๆ ด้วย ถ้าหอพักของพวกเธอมีอะไรที่ต้องซื้อ ก็แวะมาได้ทุกเมื่อเลย”
หลินหลินฉวยโอกาสเรียกลูกค้าเข้าร้าน
อวิ๋นฝูกล่าวขอบคุณ แล้วเพิ่มหลินหลินเป็นเพื่อน
ประตูหอพักเปิดออก หญิงสาวน่ารักที่มัดผมเป็นมวยโผล่หน้าออกมา “ขอโทษนะ ขอโทษที คนอื่นออกไปข้างนอกกันหมดแล้ว ฉันปวดท้องนิดหน่อย เลยอยู่ในห้องน้ำ ไม่ได้ยินเสียงเคาะประตู”
เพราะยังมีนักศึกษาใหม่คนอื่นที่ต้องช่วยขนสัมภาระ หลินหลินจึงทักทายแล้วเดินจากไป
อวิ๋นฝูหิ้วสัมภาระเข้าไปในห้อง ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้ม พลางยื่นมือออกไป “สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออวิ๋นฝู”
“สวัสดีค่ะ” ซ่งย่าจ้องใบหน้าของเธออย่างตะลึงในความงาม ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะได้สติและจับมืออวิ๋นฝูอย่างเขินอาย “ฉันชื่อซ่งย่าค่ะ”
“ย่าย่า”
ริมฝีปากชุ่มฉ่ำของอวิ๋นฝูยกยิ้มเล็กน้อย “ต่อไปฉันเรียกเธอแบบนี้ได้ไหม”
“ได้สิ!” ซ่งย่าพยักหน้าอย่างตื่นเต้น จับมืออวิ๋นฝูไว้ไม่ยอมปล่อย “งั้นฉันเรียกเธอว่าอาฝูก็แล้วกันนะ อาฝู เธอสวยจริง ๆ ฉันไม่เคยเห็นใครสวยเท่าเธอมาก่อนเลย!”
ซ่งย่าเป็นคนตรงไปตรงมา คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น ไม่ปิดบังหรือเก็บงำอะไรไว้
อวิ๋นฝูรู้สึกโล่งใจ ก่อนมาเธอยังกังวลเรื่องความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมห้องอยู่เลย แต่ดูตอนนี้แล้ว เพื่อนร่วมห้องของเธอนิสัยดีทีเดียว