"ข้อสันนิษฐานของอาโฝก็มีเหตุผลอยู่บ้าง"
ตงม่ายเอ่ยขึ้น
"หมายความว่าไง" หลี่เชียนขมวดคิ้วไม่พอใจ "นี่ไม่ใช่เวลามาเข้าข้างใครเพราะสนิทกันนะ รู้ตัวไหมว่าถ้าเดาผิดอาจทำให้ทุกคนตายได้"
ตงม่ายกวาดตามองเธอนิ่ง ๆ "ฉันไม่ได้เข้าข้างอาโฝ พวกเธอไม่คิดว่าวิธีตายของซุนเยว่มันพิเศษหรือไง"
"พิเศษยังไง"
ตู้จือเถิงกลัวพวกเธอทะเลาะกัน รีบเอ่ยปาก
"ซุนเยว่ถูกตัดหัว และภารกิจของเราคือหาหัวพ่อของออเรล สองเรื่องนี้มีจุดคล้ายกันอยู่บ้าง" ตงม่ายพูดอย่างใจเย็น "ทำไมจะบอกไม่ได้ว่าพ่อของออเรลเป็นคนฆ่าซุนเยว่ล่ะ"
"หมายความว่าในคฤหาสน์นี้ นอกจากผีเด็กแล้ว พ่อของมันก็กลายเป็นผีด้วยเหรอ" จ้าวฮุยที่พักห้องเดียวกับตู้จือเถิงลูบแขนตัวเอง "พี่สาว อย่ามาขู่ผมสิ"
"มีใครเคยเห็นพ่อของออเรลไหม" หลี่เชียนเชื่อว่าตงม่ายจงใจขัดเธอเพื่อช่วยอวิ๋นฝู เธอแค่นเสียง "ฉันว่าพูดจาไร้สาระ พี่หลินก็สรุปเงื่อนไขตายออกมาแล้ว ไม่ว่าข้อไหนจริงก็ไม่เกี่ยวกับพ่อออเรลเลยนี่"
ตงม่ายยักไหล่ "แล้วแต่คิด"
หลังจากปลอบหวังถงถงและจัดการแผลที่มือถูกดอกกุหลาบกัดให้เรียบร้อย หลินฉงก็ลุกขึ้น
เขาตัดสินใจ "งั้นเราแยกย้ายกัน ตอนกลางวันโอกาสเกิดเรื่องน้อย ถ้าสำรวจพร้อมกันทั้งสองฝ่ายก็จะเร็วขึ้นมาก แต่ต้องระวัง อย่าตอบตกลงคำขอของออเรลอีก อย่าแตะต้องลูกบอลของเขา และที่สำคัญ อย่าทำให้ซุนเยว่รู้ตัวว่าเขาตายไปแล้ว"
"พี่หลินจะไปกับใคร" หลี่เชียนถาม
หลินฉงมองตงม่ายแวบหนึ่ง "ฉันไปกับเธอ"
เขาหมายถึงหลี่เชียน
หลี่เชียนดีใจในใจ หลินฉงเก่งมาก ถ้ามีเขาอยู่ด้วย ฝ่ายเธอก็จะปลอดภัยขึ้นเยอะ อีกอย่าง นี่ก็แสดงว่าหลินฉงเชื่อเธอ ความคิดของเธอถูกต้อง
หลี่เชียนแค่นเสียงใส่ตงม่ายอีกครั้ง
"ฉันไปกับหลี่เชียนด้วย" ซูหยิง เพื่อนร่วมห้องของหลี่เชียนพูดตาม
"พวกผมด้วย" เซียวเฉียงกับโจวอวี่ที่เงียบมาตลอดเดินไปอยู่ข้างหลินฉง
ตู้จือเถิงเหลือบมองตงม่ายกับอวิ๋นฝู ลังเล "งั้นผมไปกับพวกคุณแล้วกัน"
เขาหันไปถามจ้าวฮุย "แล้วนายล่ะ"
จ้าวฮุยอยากมีชีวิตรอด เขาเลือกไปกับหลี่เชียน
ตงม่ายมองหวังถงถงกับกัวเจียวเจียว "สภาพของหวังถงถงยังไม่ค่อยคงที่ ฉันแนะนำให้พวกเธอสองคนกินข้าวเสร็จแล้วกลับไปอยู่ห้อง ห้องนั้นกระจกอันตรายนิดหน่อย หาอะไรมาปิดหรือไม่ก็ทุบทิ้ง"
"ได้"
กัวเจียวเจียวแทบอยากไม่ต้องไปยุ่ง ยอมให้อยู่ดูแลหวังถงถง เธอยินดีร้อยเท่า
อวิ๋นฝูถูกเหมารวมให้อยู่ฝ่ายตงม่าย
เธอเงียบมาตลอด รู้สึกเหมือนมีบางอย่างในเหตุการณ์ทั้งหมดถูกพวกเขามองข้ามไป
คืออะไรกันแน่
ตอนนี้เบาะแสน้อยเกินไป เธอจับต้นชนปลายไม่ถูก
"ลงไปกินข้าวเถอะ เดี๋ยวพ่อบ้านตามขึ้นมา"
หลินฉงออกจากห้องก่อน ทุกคนตามไป
อวิ๋นฝูทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคืนนี้ในหัว พยายามหาร่องรอยเล็ก ๆ ที่ถูกลืม ฝีเท้าเธอช้ากว่าคนอื่นไปหนึ่งจังหวะ เดินรั้งท้าย
มาถึงมุมบันได อวิ๋นฝูก้มมองทางอยู่ อยู่ ๆ ก็ชนเข้ากับคนข้าง ๆ
"ขอโท..."
มือเย็นเยียบมาพยุงเธอไว้ พริบตาเดียว อวิ๋นฝูรู้สึกหนาวจนเลือดแทบแข็งตัว
เธอหันขวับ ร่างสะท้อนในดวงตาล้ำลึกดุจเหวของซีริอุส
มือที่บีบเธอออกแรง ข้อมืออวิ๋นฝูปวดร้าว เธอขมวดคิ้ว แต่ไม่กล้าบอกให้อีกฝ่ายปล่อย
ยืดเยื้ออยู่กว่าสิบวินาที ตงม่ายที่อยู่ข้างหน้าสังเกตว่าอวิ๋นฝูไม่ตามมา เธอหันไป เห็นซีริอุสก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอ่อนโยน "คุณซีริอุส จะลงไปกินข้าวเหมือนกันหรือคะ"
ข้อมือรอดพ้น อวิ๋นฝูมองตงม่ายด้วยแววตาซาบซึ้ง
"คุณกลัวผมมาก"
ซีริอุสพูดกับอวิ๋นฝู
ในแววตาเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจอย่างแรง
อวิ๋นฝูหัวเราะแห้ง "...คุณซีริอุส ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ"
ไร้สาระ
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นคนหรือผี ไม่กลัวก็บ้าแล้ว
"อย่าเรียกผมแบบนั้น" ซีริอุสเงยคางสันคม "คุณต้องเรียกผมว่าที่รัก"
อวิ๋นฝู "???"
นี่เขาแซวเธอหรือไง
อวิ๋นฝูก้าวพลาดเกือบตกบันได
คนคนนี้รู้ไหมว่าที่รักหมายความว่ายังไง
ทำไมถึงได้...ทะลึ่งนัก
แววตาอวิ๋นฝูหม่นลง เธอเคยเรียกแฟนว่าที่รักเท่านั้น ตอนนี้ชีวิตแขวนบนเส้นด้าย เกรงว่าคงไม่มีโอกาสเรียกเขาแบบนั้นอีกแล้ว
นี่คือคำเรียกหวานระหว่างเธอกับแฟน จะให้ไอ้ตัวอะไรก็ไม่รู้ได้ไง
ตงม่ายที่รออวิ๋นฝูอยู่ชะงักเล็กน้อย มองสำรวจซีริอุสอย่างครุ่นคิด
เธอสงสัยหนักมากว่าผีหื่นที่แอบจูบอวิ๋นฝูเมื่อคืนก็คือเขา
อวิ๋นฝูทำเป็นไม่ได้ยิน ก้าวขาไปหาตงม่าย หางตาเห็นแววตาที่ซีริอุสมองเธอเหมือนเจือด้วยความน้อยใจ
นี่เขา...น้อยใจเหรอ
เดินไปได้ไม่กี่ขั้น ต้นคอของอวิ๋นฝูก็ถูกบีบเหมือนจับลูกเจี๊ยบ ซีริอุสขายาวก้าวขึ้นมาอยู่ข้างเธอ "คุณเย็นชากับผมจัง"
อวิ๋นฝูกัดฟัน
กล้าปล่อยคอเธอก่อนแล้วค่อยพูดไหม
เธอถูกขู่แล้ว
〒▽〒
"อยู่ใกล้ ๆ ผม"
ซีริอุสปล่อยมือ แล้วเปลี่ยนไปจับมืออวิ๋นฝูแทน มือใหญ่ของเขาครอบมือเล็กของเธอไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้อวิ๋นฝูหนี
ทุกคนเห็นอวิ๋นฝูเดินลงมากับซีริอุส สีหน้านิ่งงันไป โดยเฉพาะมือที่จับกันอยู่ หวานเลี่ยนเกินไป
ถึงตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าซีริอุสเป็นผี แต่เขาก็เป็น NPC ในดันเจี้ยนจริง ๆ อวิ๋นฝูนี่ก็ใจกล้าเกินไปแล้ว ถึงกับกล้าจีบ NPC
หลี่เชียนมีสีหน้าดูถูก แต่ในแววตากลับริษยาจนลุกเป็นไฟ
ซีริอุสหล่อกว่าไอดอลชายระดับท็อปเป็นร้อยเท่า เป็น NPC แล้วไงล่ะ ถ้าคิดจะสร้างสัมพันธ์กับเขาได้นี่มันสุดยอดความฝันของผู้หญิงเลยนะ
อวิ๋นฝูทำได้ แล้วตัวเองจะทำไม่ได้เหรอ
คิดแบบนี้ หลี่เชียนก็มองซีริอุสด้วยแววตาหยาดเยิ้ม
สายตาคนอื่นชัดเจนเกินไป อวิ๋นฝูอยากไม่เข้าใจก็ยาก แต่เธออธิบายไม่ได้ ได้แต่ยิ้มขมขื่นนั่งลง
จังหวะที่สายตาสกปรกแตะต้องตัว ซีริอุสก็ถลึงตามองกลับด้วยความชิงชัง
ความน่าสะพรึงกลัวแปลกประหลาดแผ่ซ่านจากตัวเขา ชั่วพริบตา หลี่เชียนเหมือนถูกบีบคอ หายใจไม่ออก ดวงตามีเส้นเลือดแดงแตก ความหนาวเย็นเสียดทะลุขมับทำให้ตัวสั่นเทา เสียงวิญญาณนับไม่ถ้วนกระซิบครวญคร่ำอยากพรากชีวิตเธอ
หลี่เชียนกลัวแล้ว เธอมองซีริอุสด้วยความสิ้นหวังขอปรานี
แต่ชายหนุ่มไม่ไหวติง บรรยากาศทั่วร่างแสดงให้เห็นว่าการฆ่าเธอง่ายเหมือนบี้มดตัวหนึ่ง
อุณหภูมิห้องอาหารลดฮวบ อวิ๋นฝูหนาวจนตัวสั่น
เธอแอบชำเลืองชายร่างเย็นดั่งน้ำแข็งข้าง ๆ เลื่อนเก้าอี้หมายถอยห่าง สูดกลัวตัวเองจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง
รู้ทันทีมีเล็ก ๆ ของเธอ ความน่าสะพรึงที่ปลดปล่อยถูกเก็บกลับทั้งหมด ในวินาทีที่อุณหภูมิห้องอาหารกลับเป็นปกติ หลี่เชียนฟุบลงกับโต๊ะ ไออย่างหนัก น้ำตาอาบแก้ม
ซีริอุสดึงเก้าอี้อวิ๋นฝูไว้ ลากเธอกลับมาข้างตัวโดยไม่รู้สึกถึงแรงต้าน
เขาโอบเอวเธอ อุ้มขึ้นมานั่งบนตักอย่างง่ายดาย