“เอี๊ยด!” เตียงเก่าผุพังถูกใครบางคนถีบเข้าอย่างแรง ส่งเสียงแสบแก้วหู ราวกับพร้อมจะพังครืนลงมาได้ทุกเมื่อ
“ให้ตายสิ นังผู้หญิงใกล้ตาย ในที่สุดแกก็จะตายเสียที! อึดจริง ๆ ทำให้ฉันต้องรอตั้งนาน!”
ชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าที่ดูแลอย่างดีแทบไม่มีร่องรอยของกาลเวลา ทว่าตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและดูแคลน!
หญิงที่นอนอยู่บนเตียงผมหงอกขาวโพลน ผ่ายผอมอย่างหนัก ราวกับโครงกระดูก
ตอนนี้เธอเจ็บปวดจนตัวงอ ใบหน้าซีดเผือด ลมหายใจขาดห้วง ราวกับอาจสิ้นใจได้ทุกเมื่อ
เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าชายคนนั้นก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น
“ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนั้นอยากเก็บชีวิตแกไว้ แถมฉันยังเอาเงินมาไม่ครบ ฉันส่งแกไปลงนรกนานแล้ว! แกทำให้ฉันต้องอยู่มาเกือบครึ่งชีวิตโดยไม่ได้แต่งงานกับเมียว แถมยังไม่กล้ารับลูกชายเป็นลูกอีก นังสารเลว แกสมควรตาย!”
หญิงบนเตียงเงยหน้ามองชายคนนั้นด้วยดวงตาว่างเปล่า แววตาฉายประกายเย็นเยียบขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ใครอนุญาตให้แกมองฉันแบบนั้น!” ชายคนนั้นตบหน้าเธอฉาด สีหน้าเหี้ยมเกรียม “แกสงสัยมานานแล้วไม่ใช่หรือ ใช่แล้ว เมียวเป็นเมียฉัน ไม่ใช่น้องสาว ถ้าไม่ใช่เพราะเงินของบ้านแก แกคิดว่าฉันจะแต่งกับแกหรือไง”
จากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหัวเราะเบา ๆ “อ้อ แกจะเกลียดฉันก็ไม่แปลก เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก พ่อแม่กับพี่ชายของแก ฉันเป็นคนฆ่าทั้งหมด แล้วมันยังไงล่ะ จะโทษก็โทษที่แกโชคร้ายเอง ใครใช้ให้บ้านแกมีเงินมากขนาดนั้นล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่เลือกแกหรอก!”
พูดจบ เขาก็เอื้อมมือมาบีบแก้มหญิงคนนั้น พลางจุปากสองครั้ง “ใครจะคิดว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลซู ซูชิงเหอ ผู้เลื่องชื่อไปทั่วกรุงไห่ซื่อ จะกลายมาเป็นสภาพผีตายซากแบบนี้ น่าขยะแขยงจริง ๆ!”
จากนั้นเขาก็หยิบกระดาษมาแผ่นหนึ่ง ใช้เช็ดมืออย่างรังเกียจ ราวกับเพิ่งไปสัมผัสของสกปรกมา
เช็ดเสร็จแล้วก็โยนกระดาษลงบนใบหน้าซูชิงเหอ พร้อมพูดแทงใจดำว่า
“พูดไปแล้ว ถ้าแกไม่บอกฉันว่าพวกเขาไปอยู่ชนบทที่ไหน ฉันก็คงหาพ่อแม่ของแกไม่เจอหรอก! เพราะฉะนั้น การตายของพวกเขา แกก็มีส่วนรับผิดชอบด้วย!”
“อ๊าก...” ซูชิงเหอราวกับฟื้นคืนแรงเฮือกสุดท้าย อยากพุ่งเข้าไปบีบคอเขาให้ตาย ที่แท้เรื่องที่อีกฝ่ายบอกว่าจะไปช่วยคนก็เป็นเรื่องโกหก จริง ๆ แล้วเขาไปทำร้ายคนต่างหาก!
เธอโง่เอง ถึงถูกเศษสวะคนนี้หลอกจนมีสภาพเช่นนี้
“บ้าเอ๊ย! ทำฉันตกใจหมด!” จางฟุ่ยกุ้ยมองคนบนเตียงอย่างโมโห ก่อนยกเท้าถีบเข้าไป
ร่างกายของซูชิงเหออ่อนแรงจนถึงขีดสุด ทำได้เพียงรับแรงถีบไว้ เลือดทะลักออกจากปากครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นก็เหลือเพียงลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน!
“โกรธแล้วหรือ! โกรธแล้วแกจะทำอะไรได้ล่ะ
ฉันไม่กลัวที่จะบอกแกหรอก คนที่ฉันจ้างไปหักขาพ่อแก แล้วโยนเขาลงบ่อส้วมก็คือฉันเอง ฉันยืนดูเขาค่อย ๆ จมน้ำตาย ดูเขาจมลงไปทีละนิด จุ๊ ๆ น่าสงสารท่านใหญ่แห่งตระกูลซูจริง ๆ ต้องมาตายในบ่อส้วม!
อ้อ ยังมีแม่แก แม่ยายคนโปรดของฉันด้วย ก็ฉันนี่แหละที่จ่ายเงินจ้างพวกชายโสดแก่ ๆ ในหมู่บ้าน คุณนายสูงศักดิ์กลับต้องนอนอยู่ใต้ร่างคนพวกนั้นเหมือนหมาตัวเมีย น่าเสียดายที่ไม่คิดว่าจะทนไม่ไหว เล่นกันไม่กี่ครั้งก็ถูกเล่นจนตายเสียแล้ว!”
“จริงสิ ยังมีพี่รองของแกอีก ถึงจะระแวดระวังดี แต่ก็ดันใจดีเกินไป เมียวแค่แกล้งทำเป็นหลงทาง เขาก็ถูกหลอกจนหัวหมุน สุดท้ายหาโอกาสผลักเขาตกหน้าผา ตูม! ร่างกระแทกพื้นจนเละเป็นกองโคลน แม้แต่กระดูกก็หาไม่เจอ น่าสงสารจริง ๆ
ส่วนพี่ชายคนโตของแก ดันสงสัยฉันขึ้นมา ยังดีที่มีลูกชายฉัน เขาฉลาดมาก แค่แปดขวบก็หลอกพี่แกจนหัวหมุน สุดท้ายพี่แกถูกตัดแขนตัดขาจนกลายเป็นมนุษย์เดนตาย
น่าสงสารจริง ๆ ช่างน่าสงสาร!
แต่แกคงยังไม่รู้สินะ ถ้าไม่ใช่เพราะทุกครั้งที่เขามา แกเอาชาที่ใส่ยาพิษไปให้เขาดื่ม ด้วยความสามารถของเขา ไม่แน่ว่าเขาอาจหนีไปได้ ตอนนี้อาจได้เป็นผู้ใหญ่ระดับสูงแล้วก็ได้!
จุ๊ ๆ ก่อนสิ้นใจเขายังเอาแต่พร่ำเรียกชื่อแกเลย!”
พูดจบ เขาก็มองคนบนเตียงด้วยแววตา ‘เวทนา’ “ตระกูลซูตายหมดแล้ว ต่อไปก็ถึงตาแก จากนี้ไปทุกอย่างของตระกูลซูจะเป็นของตระกูลจาง! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“อ๊า! อ๊า!” น้ำตาปนเลือดไหลจากหางตาซูชิงเหอ บิดาผู้สง่างามผ่าเผย มารดาผู้อ่อนโยนและสูงศักดิ์ พี่ชายใหญ่ผู้เด็ดเดี่ยวกล้าหาญ และพี่ชายรองผู้จริงใจมีน้ำใจ ทั้งหมดกลับต้องตายอย่างน่าอนาถเช่นนี้!
มิน่าเล่า มิน่าตอนจางเสี่ยวเป่าอายุแปดขวบ คนตรงหน้าถึงเปลี่ยนท่าทีไปอย่างกะทันหัน ที่แท้ตอนนั้นครอบครัวของเธอก็ตายกันหมดแล้ว! เธอถูกคนคนนี้หลอกมาตลอดยี่สิบปี!
“ตาย! แกต้องตาย!” ซูชิงเหอจ้องอีกฝ่ายเขม็ง ความเจ็บปวดรุนแรงที่ท้องทำให้ร่างเธอกระตุกเกร็ง ทว่าแววเกลียดชังในดวงตากลับแทบจับต้องได้
เธอแค้นเหลือเกิน ผู้ชายที่พ่อเป็นคนเลือกให้ กลับเป็นเดรัจฉานแบบนี้
เพื่อให้ได้ทรัพย์สินของบ้านเธอ เขาถึงกับฆ่าคนในครอบครัวเธอจนหมด!
พ่อ แม่ พี่ใหญ่ พี่รอง อ๊า! สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรม!
ถ้าเธอมีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เธอจะไม่ปล่อยคนตรงหน้าไปแน่ จะไม่มีวัน!
จางฟุ่ยกุ้ยถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความหวาดกลัว จากนั้นก็รู้สึกเสียหน้า เลยเตะซูชิงเหอซ้ำไปอีกหลายที!
“พี่ฟุ่ยกุ้ย รีบออกมากินข้าวเร็ว!”
เสียงหวานออดอ้อนดังขึ้น คนพูดคือจางเมียว หญิงในดวงใจของจางฟุ่ยกุ้ย และน้องสาวในนามของเขา
“พ่อ ออกมากินข้าวเถอะ อย่าไปสนใจนังผู้หญิงใกล้ตายนั่นเลย ถ้าถามฉัน บีบคอให้ตายไปเสียก็จบ!” คนพูดคือจางเสี่ยวเป่า ลูกชายของจางฟุ่ยกุ้ยกับจางเมียว และเป็นลูกชายในนามของซูชิงเหอ
“อีกแค่วันสองวันเอง จะทำให้มือสกปรกไปทำไม” จางเมียวมองไปทางนั้นอย่างรังเกียจ แววตาเย็นชา
นังสารเลวนี่ครองตำแหน่งนายหญิงตระกูลจางมาหลายปี เธอไม่มีทางยอมให้มันตายง่าย ๆ หรอก
หลายปีมานี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเงินปันผลจากกิจการหลายแห่งของตระกูลซูในต่างประเทศ เธอจะยอมปล่อยให้มันมีชีวิตมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร
แต่ตอนนี้จางฟุ่ยกุ้ยก็ย้ายทรัพย์สินไปเกือบหมดแล้ว รอแค่ซูชิงเหอตาย ทรัพย์สินทั้งหมดก็จะตกเป็นของพี่ฟุ่ยกุ้ยกับลูกชายเธอ!
“นั่นก็จริง พอมันตายแล้ว พวกเราไปทำเรื่องรับรองมรดกกัน!”
……
แต่ซูชิงเหอไม่ได้ยินคำพูดของพวกเขาอีกแล้ว
ร่างที่ใกล้หมดลมหายใจทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็วจากแรงกระตุ้นนั้น ขณะที่เธอกำลังจะสิ้นลมหายใจ เงาสีทองจาง ๆ ก็พลันส่องออกมาจากหน้าอก
จากนั้นท่ามกลางอาการเวียนศีรษะ เธอก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่บนเตียงคนไข้อีกต่อไป แต่กลับมาอยู่ในสี่แหล่งเรือนแห่งหนึ่ง
สี่แหล่งเรือนกว้างใหญ่ มองไปสุดสายตาก็ยังไม่เห็นปลาย ตอนนี้เธอยืนอยู่ในบริเวณสวนด้านหลัง เบื้องหน้าคือบ่อน้ำเก่าแก่ที่มีไอควันบาง ๆ ลอยขึ้นมา ราวกับมีพลังเซียน
นอกจากนั้น เหนือสี่แหล่งเรือนยังมีตัวอักษรสีแดงเรียงเป็นแถว เขียนว่า “นับถอยหลังสู่การเกิดใหม่ 72:00:00” จากนั้นก็กลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเธอ
ชั่วพริบตา ซูชิงเหอรู้สึกเหมือนร่างกายที่กำลังทรุดโทรมได้รับพลังชีวิตขึ้นมา ร่างกายเบาสบายขึ้นมาก!
จากนั้นข้อมูลชุดหนึ่งก็เข้าสู่สมองของซูชิงเหอ ทำให้เธอรู้ที่มาของพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ ที่แท้ก็คือมิติน้ำวิเศษซึ่งบรรพบุรุษตระกูลซูทิ้งไว้
น้ำในบ่อนั่นคือน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ ช่วยเสริมสร้างร่างกายและเพิ่มพละกำลัง เมื่อมีสิ่งนี้ อีกทั้งตอนนี้ร่างกายของเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว ก็น่าจะเพียงพอ!
เธอจะล้างแค้น เธอจะให้คนตระกูลจางตาย! ตายให้หมด!