ตั้งแต่ซูชิงเหอเกิดใหม่กลับมา เธอก็มักลืมพกผ้าเช็ดหน้าอยู่เสมอ ในพื้นที่ส่วนตัวมีกระดาษทิชชูอยู่มากมาย แต่ประณีตเกินไป ไม่เหมาะจะหยิบออกมาใช้ พอคิดไม่ทัน เธอจึงยื่นกระดาษชำระให้เขาไป
เย่จิ้งชวนเหลือบมองกระดาษชำระ แวบหนึ่งก็ชะงัก ก่อนรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องครับ ผมเช็ดเองก็ได้!”
พูดจบ เขาก็ยกชายเสื้อขึ้น เช็ดเหงื่อจนแห้ง ท่าทางไม่ได้หยาบกระด้าง กลับดูมีความเป็นชายชาตรีอยู่บ้าง น่าเสียดายที่ใต้เสื้อเชิ้ตเป็นเสื้อกล้าม เลยมองไม่เห็นว่ามีซิกซ์แพ็กหรือเปล่า
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ซูชิงเหอก็อดตำหนิตัวเองไม่ได้ คนของฝ่ายตรงข้าม ต่อให้หล่อแค่ไหนก็ห้ามแตะ
ตอนเย่จิ้งชวนปล่อยชายเสื้อลง บังเอิญเห็นแววเสียดายวูบหนึ่งบนใบหน้าของอีกฝ่าย จึงรู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อย แต่เขาไม่ใช่คนชอบพูดมากอยู่แล้ว จึงไม่ได้ถาม
เขาไม่พูด ซูชิงเหอก็ยิ่งไม่เป็นฝ่ายเอ่ยปาก ยึดหลักพูดมากก็ผิดมาก เธอตั้งใจจะสร้างภาพว่าเป็นคนขี้อาย ไม่ถนัดพูดคุย
เย่จิ้งชวนรู้สึกว่าการยืนเงียบอยู่แบบนี้ไม่ค่อยเหมาะ จึงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “คุณเป็นห่วงพ่อแม่ใช่ไหม วางใจเถอะ มีเสี่ยวอู๋อยู่ พ่อแม่จะไม่เป็นอะไร!”
ในเมื่อแต่งงานกันแล้ว พ่อแม่ของอีกฝ่ายก็เป็นพ่อแม่ของเขาเช่นกัน
“ฉันเชื่อคุณ ขอบคุณนะคะ!” ซูชิงเหอยิ้มอย่างอ่อนโยน ดวงตาคู่งามโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ราวกับเต็มไปด้วยความเชื่อใจ แต่ในใจกลับอดบ่นไม่ได้ว่า อีกฝ่ายเปลี่ยนคำเรียกได้รวดเร็วจริง ๆ เพื่อทำให้เธอประทับใจ เขาก็ทุ่มเทไม่น้อยเลย
“ไม่ต้องขอบคุณครับ เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว!”
เย่จิ้งชวนรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาในใจ เขาไวต่อท่าทีของคนอื่นมาก แม้เด็กสาวตรงหน้าจะดูเหมือนไว้ใจเขา แต่แท้จริงแล้วกลับเว้นระยะห่างอย่างเห็นได้ชัด