สายตาของซูชิงเหอกวาดมองอีกฝ่าย ก่อนจะหยุดอยู่ที่กระเป๋าซึ่งตึงขึ้นเล็กน้อย เธอเลิกคิ้วนิดๆ แล้วพยักหน้า “แน่นอน ฉันพูดจริง!”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี รับไป!” หลินมุกหยิบหนอนทองแท่งหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ น้ำเสียงเจือความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามอย่างไม่แน่ใจว่า “พี่ลูกพี่ลูกน้อง ถ้าต่อไปฉันมีชีวิตที่ดี พี่คงไม่กลับคำใช่ไหม?”
“แน่นอนว่าไม่!” ซูชิงเหอหัวเราะเยาะในใจ คนอย่างจางฟุ่ยกุ้ยจะมีชีวิตที่ดีได้อย่างไรกัน
แค่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหลอกล่อให้หลินมุกแต่งงานกับจางฟุ่ยกุ้ยไปทำไม
แต่เมื่ออีกฝ่ายใจกว้างขนาดนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ
“แค่แท่งเดียวเอง จะเอามาปัดสวะให้พ้นตัวหรือไง!”
พูดจบ เธอก็เหลือบมองกระเป๋าของหลินมุก ก่อนโยนหนอนทองกลับใส่อ้อมแขนอีกฝ่าย “ฉันบอกว่าการแลกเปลี่ยนคู่แต่งงานทำได้ก็จริง แต่ต้องเอาทองมาให้หลายแท่ง ฟังให้ดีนะ หลายแท่ง ไม่ใช่แท่งเดียว!”
หลินมุกรีบกุมกระเป๋าของตัวเองไว้ ในใจนึกเสียใจอยู่บ้าง น่าจะเอาหนอนทองที่เหลือไปเก็บไว้ก่อน
ที่สำคัญคือเธอไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะรวยขนาดนี้แล้วยังโลภไม่รู้จักพอ สมกับเป็นคนรวย ยิ่งรวยก็ยิ่งขี้เหนียว
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง รู้ไหมว่าหนอนทองแท่งนี้มีค่าแค่ไหน? มันมีค่าเท่ากับเงินช่วยเหลือของจางฟุ่ยกุ้ยหลายปีเลยนะ!”
“อ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ!” ซูชิงเหอโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
สีหน้าของหลินมุกบิดเบี้ยวเล็กน้อย อีกฝ่ายให้เธอมาทั้งหมดห้าแท่ง ตอนแรกเธอตั้งใจจะเก็บซ่อนไว้สี่แท่ง ไม่คิดว่าคนคนนี้จะโลภขนาดนี้ แค่เปลี่ยนคู่แต่งงานยังจะเอาทองหลายแท่ง ไม่ไปปล้นเสียเลยล่ะ