เวลาผ่านไปรวดเร็วมาก เพียงชั่วพริบตาก็ถึงฤดูเก็บเกี่ยว
ทั้งหมู่บ้านใครที่พอจะขยับตัวได้ ต่างก็มีหน้าที่กันทั้งนั้น
ขนาดหลินหว่านยังถูกมอบหมายให้ไปปลิดเมล็ดข้าวโพดเลย
ก่อนออกจากบ้าน หลู่ซือเหนียนไม่เพียงสวมหมวกฟางให้เธออย่างดี เอาผ้าพันคอคลุมหน้าให้ ยังใส่ถุงมือสองชั้นให้อีก
แล้วยังเดินไปส่งเธอถึงที่ทำงานด้วยตัวเอง วางกระติกน้ำกับแป้งไข่ม้วนไส้เส้นมันฝรั่งที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ ๆ ไว้ตรงเท้าเธอ ยื่นมือมาก็ถึง
ขนาดนี้ก็ยังไม่วางใจ กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ทำเท่าที่ไหว ถ้าเมื่อยก็พักนะ"
"รู้แล้วน่า รีบไปทำงานเถอะ"
หลินหว่านมองไม่เห็น แต่เสียงซุบซิบรอบกายนั่นเธอฟังได้ถนัดชัดเจนเลย เขินจะแย่
หลู่ซือเหนียนประคองให้เธอนั่งดี ๆ แล้วถึงยอมเดินจากไปแบบหันกลับมามองทุกสามก้าว
หลี่ซิ่วซิ่วก็ถูกจัดให้อยู่กลุ่มนี้เหมือนกัน พอหลู่ซือเหนียนไป เธอก็ออกคำสั่งเสียงกร้าวทันที "หลินหว่าน ถอดถุงมือให้ฉันใส่หน่อย มือฉันแดงหมดแล้ว"
หลินหว่านไม่แม้แต่จะสนใจนาง คลำทางแล้วเริ่มทำงาน
หัวหน้าหน่วยการผลิตใหญ่ไม่ได้กำหนดปริมารงานให้เธอ แต่ก็ใช่ว่าจะทำงานห่างพวกคนอื่น ๆ มากเกินไป มันไม่ดี
"ฉันพูดกับเธออยู่นะ ไม่ได้ยินรึไง?"
เสียงของหลี่ซิ่วซิ่วทั้งแหลมทั้งเล็ก บังเอิญให้โจวจื้อกังที่กำลังหาบฟ่อนข้าวผ่านมาได้ยินเข้า
"หลินหว่าน เธอรังแกซิ่วซิ่วอีกแล้วใช่ไหม?" โจวจื้อกังไม่ถามเหตุผล ก้าวพรวดขึ้นมากระแทกถามเสียงดัง
สองคนนี้ยังไม่เลิกอีก