พี่ดาวเจอกับลูกน้องของตัวเองที่หน้าสถานีตำรวจ สองคนสบตากัน ความเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดก็เกิดขึ้น
ประตูใหญ่เปิดออก ทั้งคู่ก็พุ่งตัวเข้าไป
“คุณตำรวจครับ พวกผมมาสารภาพครับ เมื่อวานคุณหมอฉู่จากโรงพยาบาลประจำเมืองให้เงินพวกผมสิบหยวน ให้ไปทำร้ายหน้าของสหายหลินหว่าน พวกผมสารภาพหมดแล้ว ไม่กล้าพูดโกหกแม้แต่คำเดียว”
เห็นสองคนเดินโซซัดโซเซพิงกำแพงเข้ามา ตำรวจอดขมวดคิ้วไม่ได้ “มีคนข่มขู่พวกคุณหรือเปล่า”
“ไม่มีครับ!” สองคนตอบพร้อมกัน
ยังเป็นพี่ดาวที่ตอบสนองเร็ว ปากก็คล่องแคล่ว “เพราะกลัวจะต้องเผชิญหน้ากับการพิพากษาของประชาชน เมื่อคืนพวกผมไม่ได้นอนทั้งคู่ คิดทบทวนตลอดเวลา พวกผมรู้แล้วว่าผิด สำนึกผิดอย่างจริงใจ ยอมรับสารภาพและยอมรับโทษ”
รอให้ทั้งคู่กดลายนิ้วมือลงในคำให้การแล้ว ตำรวจก็เรียกตัวฉู่ซินหลานมาทันที
“พวกเขาใส่ร้ายฉัน ฉันไม่เคยเห็นคนพวกนี้มาก่อน” ฉู่ซินหลานยังคงทำท่าหยิ่งผยองเหมือนเดิม
พี่ดาวหยิบธนบัตรสิบหยวนออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “พวกผมไม่ได้ใส่ร้าย เงินนี้แหละเป็นเธอที่ให้พวกผม กลิ่นหอมฟุ้ง เหมือนกลิ่นตัวเธอเลย”
“นี่มันพิสูจน์อะไรได้ น้ำหอมมีคนใช้อีกเยอะ จะพิสูจน์ได้ยังไงว่าเป็นของฉัน”
ตำรวจจ้องตาของเธอ พูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เมืองซินหลินไม่มีที่ขายน้ำหอม น้ำหอมที่คุณหมอฉู่ใช้แม้แต่ในเมืองหลวงก็เป็นของหายาก ใช่ว่าคนทั่วไปจะใช้ได้”
แววตาของฉู่ซินหลานเผยความตื่นตระหนกออกมาเล็กน้อย “ฉันจะขอกู้ซิงฉือ”
พอกู้ซิงฉือมาถึง ก็เห็นฉู่ซินหลานเหมือนสิงโตบ้าคลั่ง เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องสอบสวน