“ทำไม?หมอฉู่บ้านอยู่ติดทะเล?ยุ่งเรื่องชาวบ้าน ฉันจะไปไหนต้องรายงานคุณด้วย?”
หลินหว่านขมวดคิ้ว นึกในใจว่าวันนี้คงไม่ได้ดูปฏิทินก่อนออกจากบ้าน ไม่งั้นคงไม่มาเจอผู้หญิงบ้า ๆ คนนี้เข้าหรอก
“ผู้ชายของเธอตีฉัน ต้องคุกเข่าขอโทษฉัน”
เสียงของฉู่ซินหลานแหลมคมผิดปกติ ดึงดูดผู้คนที่ชอบดูเรื่องสนุกเข้ามามากมายในทันที
“ทำร้ายคนก็ต้องขอโทษสิ จะมาทำตัวเย่อหยิ่งได้ยังไง?”
“คนคนนี้ดูท่าทางเรียบร้อยดี กลับเป็นคนไร้เหตุผล ยังให้ผู้ชายตัวเองมาทำร้ายสหายหญิงอีก แย่เกินไปแล้ว”
“ขอโทษ ต้องขอโทษ!”
หลินหว่านกลอกตาอย่างสุดจะทน “งั้นเธอก็บอกสิว่าผู้ชายฉันทำไมถึงเอาเธอ?”
“อะไรทำไม? ข้อมือฉันบาดเจ็บ นี่คือความจริง ยังไม่ให้เธอชดใช้ค่ายาหมอเลยถือว่าเมตตาเธอแล้ว ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ทันที คุกเข่าขอโทษฉัน” นิ้วของฉู่ซินหลานเกือบจะจิ้มจมูกหลินหว่านอยู่แล้ว
“ยังไงก็เถอะ ถึงยังไงการทำร้ายคนก็ไม่ถูก เธอก็ขอโทษเถอะ”
“ใช่ ๆ คนบาดเจ็บก็คือข้อเท็จจริงนี่นา ยังจะปฏิเสธอีกเหรอ? รีบขอโทษไปเถอะ”
เห็นคนที่เดินผ่านไปมาต่างเข้าข้างตัวเอง ฉู่ซินหลานก็เงยคางขึ้นอย่างผยอง “ถ้ารู้จักกาลเทศะก็รีบคุกเข่าซะ ไม่งั้น ฉันจะทำให้เธอหายไปจากเมืองซินหลิน”
“ใช่สิ หมอฉู่มีฤทธิ์มากจริง ๆ ฉันกลัวจนตัวสั่นเลยล่ะ” หลินหว่านขยี้ตาอย่างหนักจนตาแดงก่ำ “ตอนนั้นฉันเข้าไปเป็นแพทย์ฝึกงานที่โรงพยาบาล เธอเองใช่ไหมที่สั่งให้ฉันไปเป็นเด็กเอาของ
กว่าจะหางานได้สักงาน คิดว่าขอแค่ได้ทำงานก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรทำเลย
แต่เธอกลับสั่งให้ฉันคอยชงชาและรับใช้อีก
ฉันไม่ยอม เธอก็ตบหน้าฉัน แล้วยังเอาเก้าอี้โยนใส่ฉันอีก
ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายฉันมาทันพอดี ฉันคงตายอยู่ในมือเธอไปแล้ว