หลู่ซือเหนียนหน้าซีดเผือด รีบหันไปมองหลินหว่านทันที
"ตรวจได้ แต่พวกคุณห้ามทำข้าวของในบ้านเสียหาย ถ้าไม่ จะต้องฟ้องร้องแน่นอน"
หลินหว่านมองพวกเขาอย่างใจเย็น ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
ปลอกแขนแดงจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า "ได้"
จากนั้นก็กวักมือเรียก กลุ่มคนเดินตามกันเข้าไป รื้อค้นตู้เสื้อผ้าไปทั่ว แม้แต่กองฟืน เตาไฟ รังหนูยังควานหาจนทั่ว
ยิ่งไปกว่านั้น ยังค้นตัวทั้งสองคนจนทั่วอีกต่างหาก
ผลลัพธ์ก็คือไม่พบสิ่งใดเลย
"ขอโทษนะ ที่ทำให้ลำบาก นี่ร้อยหยวนถือเป็นค่าชดเชย" ปลอกแขนแดงโยนธนบัตรหงวนหยวนสิบใบลงมาแล้วก็จากไปอย่างองอาจ
ตั้งแต่ต้นจนจบไม่บอกว่ามาจากหน่วยงานไหน แม้แต่ชื่อก็ไม่เปิดเผยสักคน
บ้านมีปลอกแขนแดงมาเยอะขนาดนี้ คนทั้งหมู่บ้านพากันมามุงดูเรื่องสนุก
เซินชุยฮวาได้ข่าวก็รีบมาทันที แต่กลับถูกกั้นไว้นอกบ้านไม่ให้เข้า
กว่าจะรอให้คนพวกนั้นไป เธอพุ่งเข้าไปในห้อง เห็นข้าวของถูกพลิกคว่ำระเกะระกะไปหมด น้ำตาก็ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย
"ไอ้พวกเวรกรรม ช่างรังแกคนเกินไปแล้ว"
เดิมทีหลู่ซือเหนียนอยากถามหลินหว่านเรื่องสมุดบันทึกอยู่แล้ว แต่พอแม่ร้องไห้แบบนี้ก็ไม่รู้จะเอ่ยปากยังไง
"แม่ ไม่เป็นไร เขาชดเชยให้ร้อยหยวนนะ ถือว่าเราได้กำไรด้วยซ้ำ"
เซินชุยฮวาตบเขาทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ "ไอ้ลูกเซ่อ ใจกล้าชะมัด"
หลินหว่านหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ยิ้มแล้วเช็ดน้ำตาให้เธอ "ให้เขาค้นซะก็จะได้สบายใจ ไม่ต้องคอยระแวงว่าจะถูกจับตามอง"